بچشم مست خود آن را که کرده ای نظرینـمـانـده اســت ز هـشــیـاری انـدرو اثــریمـی مـشــاهـده تــو بــجــام نـتــوان خــوردکه من چو چشم تـو مستـم بـجرعه …
| بچشم مست خود آن را که کرده ای نظری | نـمـانـده اســت ز هـشــیـاری انـدرو اثــری |
| مـی مـشــاهـده تــو بــجــام نـتــوان خــورد | که من چو چشم تـو مستـم بـجرعه نظری |
| اگــر چــو آب بــگــردی بــگــرد روی زمــیــن | در آب و آینـه بـینـی چـو خـویشـتـن دگـری |
| تــرا بــدیـدم و بــر مـن چـو روز روشـن شـد | کـــه آفـــتـــاب بــــزایـــد ز مـــادر و پـــدری |
| بـپـیش آن لب رنگین که رشـک یاقـوتـسـت | عـقـیق سـنگ نـژادسـت و لـعـل بـدگـهری |
| گمان مبـر کـه ز کـوی تـو بـگـذرد همه عـمر | کـسـی کـه دید تـرا همچـو عـمر بـرگـذری |
| بـعشق بـاختـن ای دوست بـا تـو گستـاخم | بـدان صفت که زمن رشـک می بـرد دگری |
| بـگـرد تـنگ شـکـر چـون مگس همی گـردم | ولی چه سود مرا دست نیست بر شکری |
| ز روز ما که بـمحـنت رسـد بـشـام چـه غـم | تـرا که در شـب زلفسـت روی چـون قمری |
| تـو نـازپــرور از آن غـافـلـی کـه شـب تــا روز | دلـم زانـده تــو چـون هـمـی کـنـد جــگـری |
| کـلـاه شـاهـی خـوبـان چـو تـاج بـر سـر نـه | کـزین میانه تـو بـر موی بـسـتـه ای کـمری |
| ز روی صـدق بـسـی سـر زدم بــریـن دیـوار | بـدان امید کـه بـر مـن شـود گـشـاده دری |
| ز تـر و خـشـک جـهان بـیش ازین ندارم مـن | بـرای تـحـفه تـو جـان خـشک و شعر تـری |
| خـجـل بـمانده که عیب سیاه پـایی خـویش | چـگـونـه پـوشـد طـاوس جـلـوه گـر بــپـری |
| کــلــاه دار تــمـنـاســت ســیـف فــرغــانـی | کـه تـاج وصـل تـو دارد طـمع بـتـرک سـری |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
