فرهنگی، هنری و ادبی

امروز : 27 تیر 1403

شماره ١١

پــادشــا بــر کــام هـای دل کـه بــاشــد؟ پــارســاپــارســا شــو تــا شـوی بــر هـر مـرادی پــادشــاپـــارســا شــو تـــا بـــبـــاشــی پـــادشــا ب…

پــادشــا بــر کــام هـای دل کـه بــاشــد؟ پــارســاپــارســا شــو تــا شـوی بــر هـر مـرادی پــادشــا
پـــارســا شــو تـــا بـــبـــاشــی پـــادشــا بـــر آرزوکــارزو هــرگــز نــبـــاشــد پـــادشــا بـــر پــارســا
پــادشــا گــشــت آرزو بــر تــو ز بــی بـــاکــی تــوجــان و دل بــایـدت داد ایـن پــادشـا را بــاژ و سـا
آز دیـو تــوسـت چـنـدیـن چـون رهـا جــوئی ز دیـو؟تــو رهــا کــن دیـو را تــا زو بــبــاشــی خــود رهـا
دیـو را پــیـغــمــبــران دیـدنـد و رانـدنـدش ز پــیـشدیــو را نــادان نــبــیــنــد مــن نــمــودم مــر تــو را
خـویشـتـن را چـون فـریبـی؟ چـون نپـرهیزی ز بـد؟چـو نهی، چـون خود کنی عصیان، بـهانه بـر قضا؟
چـونـکـه گـر تـو بـد کـنـی زان دیـو را بــاشـد گـنـاهور یـکـی نـیـکـی کـنـی زان مـر تــورا بــایـد ثــنـا؟
چـون نیندیشی که می بـر خـویشتـن لعنت کنی؟از خــرد بــر خــویـشــتــن لـعـنـت چــرا داری روا؟
جـز بـه دست تـو نگیرد ملک کس دیو، ای شگفتجــز بــه لـفـظ تــو نـگـیـرد نـیـز مـر کـس را جــفــا
دسـت و قولت دسـت و قول دیو بـاشـد زین قیاسور نـبــاشـی تــو نـبــاشـد دیـو چـیـزی سـوی مـا
چـنـد گـردی گـرد ایـن و آن بــه طـمـع جــاه و مـالکــز طــمــع هـرگــز نـیـایـد جــز هـمـه درد و بــلــا
گــرچــه مــوش از آســیــا بــســیــار یـابــد فــایـدهبــی گـمـان روزی فـرو کـوبــد ســر مـوش آســیـا
ای چـــرای گــور، گــرد دشـــت روز و شـــب چـــراننگـری کـاین روز و شـب جـوید همـی از تـو چـرا؟
چـون چـرا جـوئی از انـک از تـو چـرا جـوید هـمـی؟ایـن چـرا جــسـتــن ز یـکـدیـگـر چـرا بــایـد، چـرا؟
مــر ســتــوران را غــذا انــدر گــیـا بــیـنــم هـمــیبـــاز بـــی دانــش گــیــا را خــاک و آب آمــد غــذا
چــون بــقــای هـر دو را عــلــت نـیـامــد جــز غــذانـیسـت بـاقـی بـر حـقـیقـت نـه سـتـور و نـه گـیا
خـــاک و آب مـــرده آمـــد کـــیــمــیــای زنــدگـــیمــردگــان چــونـنــد یـارب زنـدگــی را کــیـمــیـا!؟
چــنـد پــوشــانـد زگــاه صــبــح تــا هـنـگـام شــامخـاک را خـورشـید صـورت گشـتـن این رنگین ردا؟
ایــن ردای خـــاک و آب آمـــد ســـوی مـــرد خـــردگـرچــه نـور آمـد بــه سـوی عـام نـامـش یـا ضـیـا
ای بـــرادر، جـــز بـــه زیــر ایــن ردا انـــدر نـــشـــداین هـمـه بـوی و مـزه ی بـسـیار بـا خـاک آشـنـا
کشت زار ایزد است این خـلق و داس اوست مرگداس این کشت، ای بـرادر، همچـنین بـاشد سـزا
اوت کـشـت و اوت خـواهـد هـم درودن بـی گـمـانهر که کـارد بـدرود، پـس چـون کـنی چـندین مرا؟
کردمت پـیدا که بـس خوب است تـا قول آن حـکیمکــایـن جــهـان را کــرد مـانـنـده بــه کــرد گــنـدنـا
مسـت گشـتـی، زان خـطا دانی صـوابـی را همیوین نبـاشـد جـز خـطـا، وز مـسـت ناید جـز خـطـا
بـر مـراد خـویـشـتـن گـوئی هـمـی در دین سـخـنخـویشـتـن را سـغبـه گشتـی تـکیه کردی بـر هوا
دیـن دبـسـتـان اسـت و امـت کـودکـان نـزد رسـولدر دبــســتــان اســت امــت ز ابــتــدا تــا انــتــهـا
گــر ســرودی بــر مــراد خــود بــگــویــد کــودکــیجـز کـه خـواری چـیـز نـایـد ز اوسـتــاد و جـز قـفـا
حـجـتـی بـپـذیر و بـرهـانـی ز مـن زیرا کـه نـیسـتآن دبــیـرســتــان کــلـی را جــز ایـن جــزوی گــوا
مادر فـرقان چـو دانی تـو که هفـت آیت چـراسـت؟یـا شــهـادت را چــرا بــنـیـاد کــرده ســتــنـد لــا؟
بــر قـیـاس خــویـش دانـی هـیـچ کـایـزد در کـتــاباز چه معنی چون دو زن کرده است مردی را بها؟
ور زنـی کـردن چـو کـشـتـن نیسـت از روی قـیاسهـر دو را کـشـتــن چـو یـکـدیـگـر چــرا آمـد جــزا؟
وز قــیــاس تـــو رســول مــصــطــفــائی نــیــز تـــوزانـکـه مـردم بــود هـمـچـون تـو رسـول مـصـطـفـا
وز قــیــاس تـــو چـــو بـــا پـــرنــد پـــرنــده هــمــهپـــر دارد نــیــز مــاهــی، چـــون نــپـــرد در هــوا؟
وز قـیاسـت بـوریا، گـر همـچـو دیبـا بـافـتـه اسـت،قـیـمـتـی بــاشـد بــه عـلـم تـو چـو دیـبــا بــوریـا!
بیش ازین، ای فتنه گشته بر قیاس و رای خویش،کــردمـی ظــاهـر ز عــیـبــت گـر مـرا کــردی کــرا
نیسـتـی آگـه چـه گـویم مر تـو را من؟ جـز همانکعــامـه گــویـد «نـیـســتــی آگــه ز نـرخ لــوبــیـا»
کـهـربــای دیـن شـده سـتـی، دانـه را رد کـرده ایکــاه بــربــائی هـمـی از دیـن بــه ســان کـهـربــا
مـبــتــلـای درد عـصــبــانـی بــه طــاعـت بــاز گـرددرد عـصــیـان را جــز از طــاعـت نـیـابــد کـس دوا
گـر تــو را بــایـد کـه مـجــروح جــفــا بــهـتــر شــودمــرهـمـی بــایـد نـهـادن بــر ســرش نـرم از وفــا
راســت گــوی و راه جــوی و از هــوا پــرهـیـز کــنکــز هــوا چــیـزی نــژاد و هــم نــزایــد جــز عــنــا
گـر بــرانـدیـشـی بــریـده سـتــی رهـی دور و درازچون نیندیشی که این رفتن بـر این سان تـا کجا؟
بـی عـصـا رفتـن نیابـد چـون همی بـینی که سـگمـر غـریـبــان را هـمـی جـامـه بــه درد بـی عـصـا
پـاره کـرده سـتـند جـامه ی دین بـر تـو بـر، لـاجـرمآن ســگـان مـســت گـشــتــه روز حــرب کــربــلـا
آن سـگـان کـز خـون فـرزنـدانـش مـی جـوینـد جـاهروز مـحـشـر سـوی آن مـیمـون و بـی هـمـتـا نـیا
آن سـگان که ت جـان نگردد بـی عوار از عیبـشـانتــا نـشـوئی تــن بــه آب دوسـتـی ی اهـل عـبــا
چـون بـه حـب آل زهـرا روی شـسـتـی روز حـشـرنـشـنـود گـوشـت ز رضـوان جـز سـلـام و مـرحـبـا
ای شده مدهوش و بـیهش، پـند حـجـت گوش دارکـز عـطــای پــنـد بــرتــر نـیـســت در دنـیـا عـطــا
بــر طـریـق راسـت رو، چـون نـال گـردنـده مـبــاشگــاه بـــا بـــاد شـــمــال و گــاه بـــا بـــاد صـــبـــا
جـز بـه خـشـنـودی و خـشـم ایـزد و پـیـغـمـبــرشمـن نـدارم از کـسـی در دل نـه خــوف و نـه رجــا
خــوب دیــبـــائی طــرازیــدم حـــکــیــمــان را کــزوتــا قــیـامـت مـر ســعــادت را نـبــیـنـد کـس جــزا
گـر بـه خـواب انـدر کـسـائی دیدی این دیبـای مـنسوده کردی شرم و خـجـلت مر کسـائی را کسـا

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج