خانه / کتابخانه دیجیتال / کتاب های شاعران / سیف فرغانی / شماره ١١٢

شماره ١١٢

ایا دلت شـده از کار جـان بـتـن مشـغولدمـی نـکـرده غــم جــانـت از بــدن مـشــغـولدوای این دل بـیـمـار کـن، چـرا شـده ایچـو گـر گـرفـتــه بــتـیـمـار ک…

ایا دلت شـده از کار جـان بـتـن مشـغول	دمـی نـکـرده غــم جــانـت از بــدن مـشــغـول
دوای این دل بـیـمـار کـن، چـرا شـده ای	چـو گـر گـرفـتــه بــتـیـمـار کـرد تــن مـشـغـول
بــگـنـده پـیـر جـهـان کـهـن فـریـفـتـه ای	چـو نوجـوان که نخـسـتـین شود بـزن مشـغول
ز کـار آخــرتــت کـرد شــغــل دنـیـا مـنـع	چــو مـرغ را طــلــب دانـه از وطــن مـشــغــول
شتـردلی و (خر نفس و) گاو طبـعت کرد	از آن چــراگـه خــرم بــدیـن عـطــن مـشــغـول
بـمـدح دنـیـی دون نـفـس زاغ هـمـت تـو	چـو عـنـدلـیـب بـا سـتـایـش چـمـن مـشـغـول
لـبـاس دینـت کـهن شـد بـرای جـامـه نو	ز ســاز مـرگ هـمـی داردت کـفـن مـشــغــول
بـرای منصـب و مالی ز عـلم و دین بـیزار	ز بـهر کسـب معـاشـی بـمکـر و فـن مشـغـول
بـعـشـق بــازی بــا قـیـد زلـف مـه رویـان	دل سـیـاه تـو غـازیـسـت بــر رسـن مـشـغـول
ز مـلـک و مـلـک بـرآیی چـو در ولـایت تـو	تـو خـفتـه نفسی و دشمن بـتـاخـتـن مشغول
نه مرد آخـرتـی؟ چـون بـشـغـل دنیا کـرد	تــرا ز رفــتــن ره نــفــس راهـزن مــشــغــول؟
بــلــی مــعــاویــه جــاه جــوی نــگــذارد	اگـر بــکـار خــلـافـت شـود حــســن مـشـغـول
عــقــاب وار اگــر چــه گـرفــتــه ای بــالـا	ولی دلت سوی پستیست چون زغن مشغول
دل چــو شــمـع فـروزنـده را بــر آتــش آز	فـتــیـلـه وار چـه داری بــسـوخـتــن مـشـغـول
چـو مـرغ اوج نـگـیری درین هـوا چـون تـو	در آشـیـانـه چــو فـرخـی بــپــر زدن مـشـغـول
ز ذکـردوسـت اگـر طـالـبـی دریـن صـحـرا	چــو مـرغ بــاش قـدم ســایـرودهـن مـشـغـول
الــاهـی از پــی شــادی و راحــت دنــیـا	مـرا مـدار بــغــمـهـای دلــشــکــن مـشــغــول
ز سـاز فقر مرا غیر جـامه چـیزی نیسـت	نـه آلـتـی کـه بــکـاری تــوان شـدن مـشـغـول
بخرقه یی که مرا هست، همچو یعقوبم	بــبـوی طـلـعـت یـوسـف بــپـیـرهـن مـشـغـول
بـخـویشـتـن ز تـو مشغولم، آنچـنانم کن	که بـعد ازین بـتـو بـاشم ز خـویشـتـن مشغول
تــرا بــنـزد تــو هـردم شــفــیـع مـی آرم	بــحــق آنـک مـگــردان مــرا بــمـن مـشــغــول