فرهنگی، هنری و ادبی

امروز : 28 تیر 1403

شماره ١٠

ای گـشـتــه جــهـان و دیـده دامـش راصــد بــار خــریـده مــر دلــامــش رابــر لــفــظ زمــانــه هــر شــبـــانــروزیبــســیـار شــنـوده ای کـلـامـش را…

ای گـشـتــه جــهـان و دیـده دامـش راصــد بــار خــریـده مــر دلــامــش را
بــر لــفــظ زمــانــه هــر شــبـــانــروزیبــســیـار شــنـوده ای کـلـامـش را
گفته است تو را که «بی مقامم من »تـا چـنـد کـنی طـلـب مـقـامـش را؟
بـــارنــده بـــه دوســتـــان و یــاران بـــرنم نیست غم است مر غمامش را
چــــون داد نـــویـــد رنـــج و دشـــواریآراســتــه بـــاش مــر خــرامــش را
بــر یـخ بــنــویـس چــون کــنــد وعــدهگـفـتــار مـحــال و قـول خــامـش را
جــز کـشـتــن یـار خــویـش و فـرزنـدانکـاری مـشـناس مـر حـسـامـش را
چـون چـاشـت کند ز خـویش و پـیوندتتـو سـاخـتـه بـاش کـار شـامـش را
گـر بــر تــو ســلـام خــوش کـنـد روزیدشــنـام شــمـار مـر ســلـامـش را
کــس را بــه نـظــام دیـده ای حــالــیکـو رخــنـه نـکـرد مـر نـظـامـش را؟
وز بـــاب و ز مــام خــویــش نــربــودشیــا زو نــر بــود بـــاب و مــامــش را
پــرهـیـز کــن از جــهـان بــی حــاصــلای خـورده جـهـان و دیده دامـش را
و آگـــاه کـــن، ای بــــرادر، از غـــدرشدور و نـزدیـک و خـاص و عـامـش را
آن را کـــه هـــمـــی ازو طــــمـــع داردگـو «سـاخـتـه بـاش انتـقـامش را»
گـر بـر فـلـک اسـت بــام کـاشـانـه شچـون دشت شمار پـست بـامش را
مـن کـز هـمـه حــال و کــارش آگـاهـمهـرگـز طــلـبــم مـراد و کـامـش را؟
ویـن دل کــه حــلــال او نـمــی جــویـدچون خواهد جـست مر حرامش را؟
آن را طـلب، ای جـهان، که جـویایسـتایـن بـی مـزه نـاز و عـز و رامـش را
واشــفــتــه بـــدو ســپــاری و بـــرکــهشـاهنـشـه ری کـنـی غـلـامـش را
وز مـــشـــتـــری و قـــمـــر بـــیـــارائیمـرقــبــقـب زیـن و اوســتــامـش را
آخــر بـــدهــی بــه نــنــگ و رســوائیبـی شـک یک روز لـاف و لـامـش را
هــرچــنــد کــه شــاه نــامــور بــاشــدنـابــوده کـنـی نـشــان و نـامـش را
واشـفـتــه کـنـی بــه دسـت بــیـدادیاحـوال بـه نـظـم و نـغـز و رامـش را
بــشــنـو پــدرانـه، ای پــســر، پــنــدیآن پــنـد کــه داد نـوح ســامــش را
پـرهـیز کـن از کـسـی کـه نـشـنـاسـددنـیـی و نــعــیـم بــی قــوامــش را
وز دل بـــه چــراغ دیــن و عــلــم حــقنــتـــوانــد بـــرد مــر ظــلــامــش را
زو دسـت بـشوی و جـز بـه خـاموشیپـاسـخ مـده، ای پـسـر، پـیامش را
بــگــذارش تــا بــه دیـن هــمــی خــرددنــیــای مـــزور و حـــطـــامـــش را
مــنـگــر بــه مــثــل جــز از ره عــبــرترخـسـاره خـشک چـون رخـامش را
بــل تــا بــکــشــد بــه مــکــر زی دوزخدیو از پـس خـویشـتـن لـگـامـش را
بــــر راه امـــام خــــود هـــمـــی نـــازداو را مــپـــذیــر و مــه امـــامــش را
دیوی اسـت حـریص و کام او حـرصـشبـشـناس بـه هوش دیو و کامش را
چــــون صــــورت و راه دیـــو او دیــــدیبـــگــذار طـــریــقــت نــغــامــش را
وانـــکـــه بــــگـــزار شــــکــــر ایـــزد راویـن مـنـت و نـعــمـت تــمـامـش را
وامـی اســت بــزرگ شــکـر او بــر تــوبــگـزار بــه جــهـد و جــد وامـش را
شــکــری بــگــزار عــلــم و دیــنــش رازان بــه کـه شـراب یـا طـعـامـش را

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج