طـبـیـب جـان بـود آن دل کـه او را درد دین بـاشـدبـرو جـان مهربـان گـردد چـو او بـا تـن بـکـین بـاشـدتـن بـی کـار تـو خـاکـسـت بـی آب روان ای جـاندل بـ…
| طـبـیـب جـان بـود آن دل کـه او را درد دین بـاشـد | بـرو جـان مهربـان گـردد چـو او بـا تـن بـکـین بـاشـد |
| تـن بـی کـار تـو خـاکـسـت بـی آب روان ای جـان | دل بـیمار تـو مرده اسـت چـون بـی درد دین بـاشـد |
| تـن زنده دلـان چـون جـان وطـن بـرآسـمان سـازد | ولـیکـن مـرده دل را جـان چـو گـور اندر زمین بـاشـد |
| مشـو غافل ز مرگ جـان چـو نفسـت زندگی دارد | مبـاش از رستـمی آمن چـو خصم اندر کمین بـاشد |
| چـو نفـس گرگ طـبـعـت را نخـواهی آدمی کـردن | تـنـت در زیر پـیراهن سـگـی بـی پـوسـتـین بـاشـد |
| بـشـهـوت گـر نـیـالـایـی چـو مـردان دامـن جـان را | سـزد گـر دسـت قـدرت را (یـد تـو) آسـتـیـن بـاشـد |
| چـو روز رفـتـه گـر یک شـب هوا را از پـس انـدازی | دلت در کـار جـان خـود چـو دیده نقـش بـین بـاشـد |
| عـمـل بـا عـلـم مـی بـاید کـه گـردد آدمی کـامـل | شکر بـا شهد می بـاید که خـل اسکنجـبـین بـاشد |
| اگـر حـق الـیقـین خـواهی بـرو از چـرک هسـتـیها | بآبـی غـسـل ده جـان را که از عـین الیقـین بـاشـد |
| بـرو از نفس خـود بـرخـیز تـا بـا دوسـت بـنشـینی | کسی کز بـاطلی برخاست بـا حق همنشین باشد |
| رفـیـق کـوتــرا از حــق بــخــود مـشـغـول مـیـدارد | چـو شـیطـان آن رفـیق تـو تـرا بئس الـقـرین بـاشـد |
| جز آن محبـوب جان پرور چو کس را سر فر و ناری | فــرود از پــایـه خــود دان اگـر خــلـد بــریـن بــاشــد |
| بــخـرقـه مـرد بـی مـعـنـی نـگـردد از جـوانـمـردان | نه همچون اسب گردد خرگوش بر پشت زین باشد |
| اگـر تــو راه حـق رفـتـی بــسـنـتـهـای پــیـغـمـبــر | احـادیـث تـو چـون قـرآن هـدی لـلـمـتـقـیـن بــاشـد |
| ازین سان سیف فرغانی سخن گو تا که اشعارت | بـسـان ذکـر معـشـوقـان انیس الـعـاشـقـین بـاشـد |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
