قالب شعر: شعر نیمایی

تو سکــه و من بسـان ِ کـولـی شده‌ام

تو منقـل و من مثـال کـرسـی شده‌ام

گفتم : مده بازی تو مرا ، که شهرِ بازی کنـم‌ات

هی ذوق زدم ذوق زدم ، احمد ذوقـی شـده‌ام !

گفتی: که به دنیای مـوازی چه شویم؟ من گفتم

ما هر دو چنـاریم ، من از عـرض مـوازی شـده‌ام

گفتـی : که کبـوتـری ولی من بــاز ام

مـن بستـه‌ام و شبیـه قُمـری شـده‌ام

گفتـی : دگـران رَوند به چـاه و … تـو چـرا ؟

چـون با چـال لُـپ‌ات ، عاشـقِ گـودی شده‌ام

در وصـف ، تـو را شبـیـه قـفـل‌ات کـردم

من هم چو کلیـد … شاعـر قفـلی شده‌ام

دادی تـو حـوالـه‌ام به سـادات چـرا ؟

من دسـت به دسـت، گشتـم و حـوری شـده‌ام

از  تـرس ِ تـو ،  تـخـم می‌کنـم  بانـو جـان

در لـانـه‌ی خـود ،  بسـان ِ  مـرغی  شـده‌ام

تـو دانـه به دانـه غـم ، به خـوردم دادی

بـیـچـاره  دلـم ،  مـرغ ِ  محـلی  شـده‌ام

آن‌قـدر  نـخـوانـدی  و  نـوشـتـم  نـامـه ؛

از حرصِ تو من ، صندوق پُستـی شده‌ام

آن‌ قـدر  نشـستـه‌ای  و  غـیـبـت  کردی :

بَه ! در  نظـرت  چه  نـقـل‌قـولی  شده‌ام

از هـجر ِ  تـو  سـر  به  کـوه  و دامـن  دادم

القـصـه  که  جُـفـت ِ ، بُـز ِ کـوهـی  شـده‌ام

#حـسـیـن_بـرقـی | چ

#شـعـر_هـجـو

✍ هـجـدهـم مـرداد