تا کی برون کشد ز آتش این دل زبانه ها/ شاید که بشکند همه بغض شبانه ها/ ما از جفا و جور زمانه به شکوه ایم/ لعنت بر این زمین و زمان و زمانه ها/ آری سخن ز شعله شد و از زبانه اش/ باز آتشی به دل شد و برخواست ناله ها/ تا کی مثال سوزم و سازم شوم خدا/ سوزم درون خود که بنالم به سازه ها/ ما زخم خورده از غم عشق و محبتیم/ بیداد گر که بر سرم آید نشانه ها/ هردم امید روزن صبح است و آفتاب/ هیهات گر دوباره بیافتم به سایه ها/ هر دم درخت پیر دلم را زنم تبر/ دلخوش برای رویش مست جوانه ها/ در عالمی که این همه کاشانه ها در اوست/ سخت است که باشم چو بی آشیانه ها/ سخت است تا برای فرار از وجود خویش/ گردند تکیه گاه من آری بهانه ها/ ساقی دگر ندیده امت در گذرگهی/ در آرزوی آن قدحم آن پیاله ها…..
شاعر سیدمحمود کاظمی
بخش غزل | پایگاه خبری شاعر
منبع: شعر نو
