از غم و درد روزگار خورده شرر بجان ما / شعله فکنده از شرر بر همه آشیان ما / خسته ز روز روشن و ظلمت آدمان او/ لیک نمیدهند مان جز ضرر و زیان ما / ظلمت شب چو میرسد جمع کواکبش نگر/ نیست ازان میان یکی کوکبه ای نشان ما / جان بفدای شب که چون وقت طلوع او رسد/ ره ندهد میان خود ظلمت روح و جان ما/ تابش ماه و انجم و چشمک اختران عجب/ سر نزند چرا دمی بین کس و کسان ما/ اشرف خلقتیم و ظلم خلقت ما و روزمان/ گشته سیه تر از شب و تیره تر از شبان ما / دیده و دل ز رهروان بر دل خاک این سرا / مانده و کس نظر نکرد حرکت کاروان ما / امشبه چون نهان شود در دل ما هرآنچه هست/ روز دگر چو میشود زیر و زبر نهان ما….
شاعر سیدمحمود کاظمی
بخش غزل | پایگاه خبری شاعر
منبع: شعر نو
