سهراب عرب زاده.سرگشته. – گفته بودم پسره سلسله ی زندی تو

خوشم آن لحظه ی دل تنگ که می خندی تو

آیه هایِ لب و چشمت همه اش اعجاز است

توی قلبِ منِ سرگشته خداوندی تو

به گمانم پسرِ سلسله ی اشکانی

پیش ما ها همه اثبات، هنرمندی تو

شاید اصلا که تویی باقلوایِ تبریز

نه نه اصلا چه بگویم شکر و قندی تو

دل و جان باخته ام عاشق چشمت شده ام

نم باران و هوایِ شبِ دربندی تو

سرگشته