سهراب عرب زاده.سرگشته. – مث ماری ونه گپ کردمه من افتینُم

نیشِ “یه”یارِ خودی کِرده خدا غمگینُم

چه کُنُم دادِمه طِی کی بِوَرُم بُی غمِ دل

سَرِ پیری بخدا دادرسی نیبینُم

کَمَرُم بُهرِسُ وُ جونَ نِسی مِن لارُم

بعد نیشش مثِ “یه” مُرده خدا سنگینُم

بَرَکُم بی ولی غافِلِ ئی حالِ دِلُم

بُی همو یار ریاکارمو بُی شیرینُم

دَهسِمونهِ بخدا نادِ مِنِ تشتِ حنا

ایسو باید چه کُنُم بُی “دَسِ” ئی رنگینُم
سرگشته