سهراب عرب زاده.سرگشته. – خهسه آویدم وَ زندی بس که دل غم خردشه

بعدِ خوش هم بُی خیالِش غُصِّیَل همدردشه

“زیر بارونِ خیالش بس که تَر آوی دِلُم

پِی پَتی سر تَش بِگَردُم دل هنی هم سردشه”

رهت و بُی رهتن،دلهِ مِی کاسه چینی اشکِنا

سخته سی خوم جَم کُنُم بُی دَهسِ خوم سرخردشه

عهد و پیمون بُی مُو بَهسِی، بُی غریبی دیدِنِش

گیج و مات آوی دلُم دی يی نمک پرودشه

دید و دَم هم مونسُم آوی،نَواوی مرهمی

تهله دیری چون نَدی او بی حیا یی بردشه
سرگشته