قالب شعر: شعر سپید

اتاق‌های مخملیِ دیپلماسیِ تنهایی ام

با سرنيزه هایی از

خاطره‌های پوسیده

تصرف شد

برای لبخندهای مشکوک

که در گذرنامه هایشان

بوی باروتِ خداحافظی است

ویزایی صادر نمی‌کنم

قنسولِ درد

روی میز یادداشت‌های عاشقانه‌ام

خم شد

و مُهر قرمزِ «باطل شد» را

روی اسم کوچک تو کوبید

پله‌ها را که پایین رفتی

تمام دیوارها

قطعنامه‌ی بی‌پایانِ سکوت

صادر کردند

از آن روز

در حیاط(ت) قلبم

سربازها

پشت پنجره‌

سیگار می‌کشند

و در

جالباسی فوق محرمانه ی احساساتم

دنبال کودتا هستند

من

نماینده‌ی تبعیدیِ این دلِ اشغال‌شده

هر شب

به زبان ناشناخته‌ای

اعتراض می‌کنم

و خواب می‌بینم

روز آزادی

پرچم سفیدم

از بالکنِ خون آویزان شده‌