سر صدایت برگ های پاییزی

سر صدایت برگ های پاییزی

عافیت به زیر پای می ریزی

خش خشت زیر گام های بلند

می دهد یک خبر ناتوان چیزی

پرتوان تو در خیال طوفان ها

حالت افتاده مانده چون خیزی؟

درس هایی را که من نفهمیدم

گشته ام خاک ره به جالیزی

ای جوان برومند امروزی

 می رود زندگی فکر پی ریزی

می بَرَد ‌ترا گرسنه هم تشنه

اندر این سراچه نان با دیزی

سرگذشت زور شب شنیدی تو

بشکند بی خبر از سحرخیزی

یا شروع می شود جنابت صبح

طعنه بشنُود از غروب تبریزی

بادی آورده و روی در بادی

می روی بر بلندای نیریزی

چون تویی کی شود عصای به دهر

یاد گیر این درس ما تو نگریزی

 یک نگاهی به تابوت من انداز

در بهاران این چنین خزان ریزی

عبرتی باید از گذشتن عمر

خشک و تر کن خویش و بی ثمر مستیز

می کند حدیث از شکایت دوست

هستی اندر شاهراه پاییزی

 این سخن را بر تو روزگار آموخت

زارع از معاملت نپرهیزی

چونکه استاره ام در شرف افتاد

تکیه دادم بر خدای کهریزی

#زینالعابدین_زارعی_انگورانی