قالب شعر: غزل

حیّ داور بر نبی دُردانه دختر داده است

دخترش را هم به قرآن نام کوثر داده است

حضرت پیغمبر امّا دختر معصوم خود

را به معصومی دگر،عنوان همسر داده است

خالق هستی ولیکن هدیه ای والا بر این

جمع معصومین به نام سبط اکبر داده است

نیمه ی ماه صیام و اوج شور و بندگی

گوهری یکدانه بر زهرا و حیدر داده است

نام او باشد حسن،خُلقش حسن،خَلقش حسن

حُسن ایشان رونقی بر مهر انور داده است

در شجاعت یکّه تاز عرصه ی جنگ و جهاد

صلحش امّا پیروان را درس دیگر داده است

می درخشد نام او بر چهره‌ی ماه صیام

بر سرش تاج امامت را پیمبر داده است

گه حسین و گه حسن بر دوش ختم المرسلین

زیوری بر دوش آن سیمای اطهر داده است

نور چشم مرتضی آرامش قلب بتول

حضرت حق دشمنش را لفظ ابتر داده است

چون که قدر او ندانستند برخی پیروان

کربلا را بنگری،آنجا حسین سر داده است

عاقبت شد کشته ی مکر پلید همسرش

فتنه ای با جهل جعده اینچنین بر داده است

سبط اکبر می ستاید اهل پرسش را که او

نیمی از علم بشر را ثبت دفتر داده است

در رهِ سرخ وِلا باید که جان برکف نهی

آصف امّا مختصر،شعری به دفتر داده است

قالَ علیه السلام: حُسْنُ السُّؤالِ نِصْفُ الْعِلْمِ .

فرمود: کسی که عادت سؤال و حالت پرس و جو دارد مثل آن است که نصف علم ها را فرا گرفته باشد.

[کلمه الامام حسن ج۷ص۱۲۹]