ساسان جهانبین – روزی اگر شاعر شوم

ابیات جانداری و محکم می سرایم

از دست خود چون بی نهایت خسته هستم

حس می کنم شاعر شوم غم می سرایم

خود رابه دست باد هرزه می سپارم

اما برای یاس و شبنم می سرایم

باحوریان آن جهان کاری ندارم

شعری برای جنس آدم می سرایم

روزی اگر شاعر شوم یک آسمان غم

تنها ز ویرانی ودرهم می سرایم

پیدا کنم گوشی که دردم می شناسد

از اَرگ ویرانِ دل و بَم می سرایم

حالم اگر خوش شد شبی در جمع یاران

شاید کمی (تَن تَن تَ تَن) هم می سرایم

اصلا دلش ساسان به این عالم نباشد

شاعر شوم اسمش به عالم می سرایم

خیلی دلم میخواهد احوالش بپرسم

اما خودش گفته ، که مبهم می سرایم

ساسان جهانبین