زخم مهان

در دلم عشق تو چون نوری نهان افتاده است

دست من از عشق تو زخمی مهان افتاده است

ماه تابان تو را دیدم ز پشت ابر عشق

سایه‌ات بر جان من لیکن چو جان افتاده است

صبحدم بلبل به باغ از شوق گل نالان بود

دل در این ویرانه‌ها بی‌آشیان افتاده است

جان من ، این آتشی کز دور می‌بینم هنوز

شعلـه‌اش در سینه‌ام اما نهان افتاده است