روناک آلتون ۸

(۷۱)
آبیاری هم نشود،
باز می‌رویند،
گل‌های روی پیراهنم.

(۷۲)
از هم متمایز نمی‌شوند
سیاهی ریحانه و
عطر گیسوانم!.

(۷۳)
روزگارم چنین روزهایی نمی‌شد
اگر شبی،
تو همنشینم بودی!

(۷۴)
پیش از سنگ شدن
من چشمه بودم –
تو به زبان آب واقف نیستی!

(۷۵)
بی لالایی و قصه‌ی شبانه
برای همیشه به خواب رفتند –
کودکان حلبچه!

(۷۶)
خواب دیدم
برای چشمه‌ای خشکیده می‌گریم –
چشمم جوشید!

(۷۷)
قلبی،
که در آن جغد آواز سر دهد
همان بهتر که خرابه شود.

(۷۸)
در میانه‌ی راه با او آشنا شدم،
پیراهنش از پیراهن من زیباتر بود –
بهار…

(۷۹)
بوی خاک می‌آید!
در کجا،
چشم انتظار نوروزی،
ای بهار!

(۸۰)
به آرامی دستانم را رها می‌کند،
تا سرنوشت
دیگر هم پای من نشود –
بهار عمر من!

شاعر: روناک آلتون
مترجم: زانا کوردستانی