روناک آلتون ۲

(۱۱)
پروانه‌های احساسم،
به گردش‌اند،
در پرده‌های گل‌دار اتاقم…

(۱۲)
شبی سرد –
سوسوی فانوسی و
پچ‌پچ دو عاشق.

(۱۳)
بیا برگردیم به آغاز ماجرا،
با هم دوست شویم –
عشق نمی‌تواند یاری‌مان کند!

(۱۴)
شعرهایم،
به پای عشق تو –
همیشه شهیدند!

(۱۵)
شلیکی ناوقت،
بر قلب من خورد –
اینگونه مردم!

(۱۶)
آن خرابه‌ای،
که در کوچه‌ی شماست –
دل بیچاره‌ی من است!

(۱۷)
لال و گنگم،
زبان عشقم را بیاموز –
تا زبان بگشایم!

(۱۸)
روبروی خانه‌ی ما
درخت سیبی‌ست و
روبروی خانه‌ی آنها
باغچه‌ا‌ی پر از گل نسرین…
مگر مرزهای بهشت اینچنین نیست؟!

(۱۹)
من و تو
دو روی یک سکه‌ایم!
هر طرف که بیافتیم،
با ارزشیم…

(۲۰)
اگر می‌دانستم که از من جدا می‌شوی
هرگز بلند نمی‌کردم –
گوشی تلفن را!

شاعر: روناک آلتون
مترجم: زانا کوردستانی