قالب شعر: قطعه

روزِ اوَّل که ، آب و بابا گفت
آب و بابا را ، با اشاره نوشت

گچ به دست شد پای تخته سیاه
هی پاک کردوهی دوباره نوشت

فارغ از گزارشِ سازمان و نهاد
از نهاد بگفت واز گزاره نوشت

کرد سی سال صادقانه خدمت
در کلاس و هم در اداره نوشت

آنکه شغلش براش داستانی شد
داستان خود رانیمه کاره نوشت

عده ای رفتند و آسمانی شدند
نامشان باید در یادواره نوشت

آنکه مسئولِ جذبِ نیرو بود
آسمانش را پُر ستاره نوشت

آنکه تاریخش آبِ خوردن بود
نام فرزندش را زَواره نوشت

روزه را خورد و بی خیالِ نماز
آنکه مَد میکشید یا کَفاره نوشت

آنکه مشکل داشت درحساب وکتاب
ده هزار را صد هزاره نوشت

رفت و باز کرد دفترِ املاک
رَهن بگرفت واز اجاره نوشت

نفسش بند شد مَرد بیچاره
بَسکه در دفترش شماره نوشت

آنکه باخرافات زندگی می‌کرد
سَرکتاب بازکرداِستخاره نوشت

آن یکی رفت زن دومش بگرفت
زن بد را میتوان پَتیاره نوشت

آنکه خط را بیخیال شده بود
دکتر شد ونسخه بدقواره نوشت

تشنگان قدرت راسهم شدچندی
این یکی راباید به کناره نوشت

بعضیا مثل من هم شده بیکار
زد به شعر واز اِستعاره نوشت

در نهایت که وقت مُردن بود
قلمی برگرفت و زگَهواره نوشت

دفتر زندگی بازنشسته را تقدیر
اینچنین روزگار پاره پاره نوشت

دوازده اردیبهشت بنام معلم شد
این همه کاره را هیچکاره نوشت
،،حاج اکبری،،