روح خالق در بشر
روح خالق در بشر
روح خالق در تـو باشـــد ای بشــر
گـــر بدانــی جایگاهت ، زین گذر
حسن رب‌العالمیـــن داری به جان
زینت و زیـــور بدور ای، بـی خبر
شاه مخلـــوق آفــــریدت کــردگار
کم گدایـــی کن مقام و سیم و زر
آنـــچه آیـــد از خدا تقدیـر توست
واگــــذار ازخود بـدی ای خیره سر
عاقبـت با دست خالـــی مـــی‌روی
ســــوی آن خالق در این راه و سفر
فطـــــرتی داری و عقـــل و راه دین
چون ندانــــی سوی حق از راه شرّ
عــزت انسان به احسان است بدان
حرص و آزت می‌‌شود نار و خطـــر
عالـــم نا سوتیان را ، کـــو قــــــرار؟
ناله کن خبـط و خـطا را در سحـر
باده نوشــــی کــن ، بیاد آن نــگار
آب انــــگــــورت بریــــــز و کن گذر
چون گناهانت شود عیش حیات
هـــــر عتابـــی بر تو باشد بـــی اثر
پشوتن « رنجور »