رضا محمدصالحی – مثل تو … ( غزل ترکیبی )

بین آغوش گناه و غم ِ زندان به یقین
هرکسی این نپذیرفت و در آن دیر نکرد

عشق تومرزهواخواهی وعرفان بوده است
مگر این شُبهه زلیخای تو را پیر نکرد ؟

همچو رازی که مسیحای زمان آخر کار
جُلجتایی شد … و این مسئله تفسیر نکرد

نکند وعده ی دیدار به فردا بکشد
قصه ی غُصه نباید به درازا بکشد

یوسف ِگُم شده ، از دیده ی نالایق ها
شده پنهان که دعاوی به یهودا بکشد

فصل اکنون ِمرا حمله ی سرمای حَسد
رو به زردی ببرد در تب ِ اغما بکشد

بستری از زر و سیم گنه آراسته بود
خواست تا نقشه برای خِرد ما بکشد

” این همه نقش در آیینه ی اوهام افتاد ” !
کارِعُشاق نباید که به حاشا بکشد

کاش ای کاش زمان روی زمین بنشیند
طاقت صبرسرآید وَ عنان را بکشد
( رضا محمدصالحی)