رضا روزگر – شب بوسه

دیدار تو ای دوست که آرامش جان است
اسم تو چه باشد؟ که شرط ضربان است
شوریست که افتاده دگر در غزل من
شوقیست که در تک تک ابیات نهان است
دیدار تو معروفترین سیب بهشتیست
از سرخی لبهای تو حوا نگران است
دیوانه و شیدایم و بیخود شده از خود
(چیزی که عیان است چه حاجت به بیان است)
از عطر وجود تو سرشارم و بی شک
اکنون به دستان من این گنج زمان است
عکس رخ زیبای تو ای ماه چه زیباست
تصویر نگاه تو که در آب روان است

دلت ای دوست پر از زیباییست
درد عشق از طرف تنهاییست
دل برای غمت ای یار زدم بر دریا
دل من بهر وصالت دلی دریاییست
بی جمالت دل من سخت گرفت
این چه جاییست عجب دنیاییست
با نگاهی زدی آتش به دل سوخته ام
راه عشق راه جنون و ره رسواییست
دل بدادیم به معشوق بلند بالایی
یار مه پیکر ما سرو بلند بالاییست

تا کجاها کشم این بار گران را؟
مددی بیا بکن این ناتوان را
هر که روی تو بدیده شده عاشق بر آن
تو بیا و جانی ببخش این مردگان را
رنگ رخساره ی من می کند فاش
به خدا سوز دل و راز نهان را
رفته ای و تو دگر هیچ نداری خبری
با نگاهت زدی آتش جسم و جان را
من که از شوق وصالت همچو بلبل مستم
که به تو گفت: رها کن مرغ نغمه خوان را؟

تو کجایی ای مه زیبا،میخواهم که پیدایت کنم
عاشقم بر روی زیبات کجایی تا تمنایت کنم؟
روی تو بهتر ز ماه و ابرویت همچون کمان
دیده ای خواهم نگار نازنین تا تماشایت کنم
رمز و راز عاشقیست در آن نگاه پر ز عشق
بوسه ای خواهم ز رویت تا که معنایت کنم
گشته ام کل جهان را و ندیدم همچو رویت
آمدم از سمت عشق شاید که پیدایت کنم

چه شود که ای مه زیبا،از منیت بگذری؟
ز وعده های رقیبان به قاطعیت بگذری
ناز و امید و وصال و زندگی از لطف اوست
جان من یک دم شود از خیل کثرت بگذری؟
کل دنیا و تمام خوبی و احسان او را واگذار
میشود آخر نگار ماه رو از شوق شهرت بگذری؟
هر چه از عشق و امید و مستی و شور گفته اند
میشود ای مه جبین یک دم زین حقیقت بگذری؟