حرفی کنار پنجره ها جا نمانده بود
بغض و غروب و تلخیِ دریا نمانده بود
اندوه و ترس آینه در من شکسته است
تصویر سنگ و آینه حتی نمانده بود
از ردّ پای عشق که در برف مانده بود
چیزی به بیت بیت غزل ها نمانده بود
در خانه ای که شمع فراموش میشود
نوری برای روشنی اینجا نمانده بود
از ابر های تیره ی این آسمان بپرس
باران اگر به رسم تماشا نمانده بود
وقتی برای آخر دنیا نمانده بود
بغض و غروب و تلخیِ دریا نمانده بود
اندوه و ترس آینه در من شکسته است
تصویر سنگ و آینه حتی نمانده بود
از ردّ پای عشق که در برف مانده بود
چیزی به بیت بیت غزل ها نمانده بود
در خانه ای که شمع فراموش میشود
نوری برای روشنی اینجا نمانده بود
از ابر های تیره ی این آسمان بپرس
باران اگر به رسم تماشا نمانده بود
وقتی برای آخر دنیا نمانده بود
شاعر رحمان مژگانپور نریمان
بخش غزل | پایگاه خبری شاعر
منبع: شعر نو
