رحمان مژگانپور نریمان – متروکه

ما دو انسان درمیانِ صد هزار آدم
از میانِ ازدحامی رد شدیم از هم

من که منهای تو یعنی در میانِ شهر
یک نفر از خاطراتت از جهانت کم

قهوه و صد برگه از دلگویه ی شاعر
قهوه و شاعر میانِ صد هزاران غم

وارثِ شعری، گناهت آخرین مصرع
آخرین مصرع برای وحشتِ مبهم

جنسِ دردم ،جنس بغضم ،جنسی از شاعر
جنسِ سیگار و غروب و تلخیِ ماتم

نوش دارویی،! که بعد از مرگِ سهرابی
در کنارِ لوحِ تاریخ آخرین مرهم

در صدایی از سکوتِ مردمِ این شهر
در میانِ ازدحامی رد شدیم از هم