روز جوانی، پیر به عشق روزگار ننگارد
چشم ما، محبوب را جـز اشــک نــپنــدارد
کاســب غــم تـو در کــوی دگــر نیســتم
این عـــقل اسـت که بی تو هرگز نبگذارد
جان آغاز از غـــمزه غریـــب تر نیـــست
غــل زنجیر هـــم، غـــم غربتت نزنـــگارد
آسمـــان هــم جــز رعـــشه ی شـــوق تــو
دردت نبـــرده نــه چــشم دارد نه دل دارد
مســـت اگــر مــنبر نــشیند آن جمع نیــست
نوشــــت بخــورده نه ســـاز داند راز دارد
نیســـتم کــم از بیـش که زنم دسـت به کیش
ایـن دلــم تا بـــدان روز هر ذره نگـــه دارد
مگر تو بدانی زین غم،دست به چه زد به هر دم
نپرســـیدی در فراق آیـــا دلت هم نشین دارد
مـــگرش خــوش کنـــد درد اشـــتــیـاق تـــو
که جـــز روی سرخــم غروبِ غمــگین دارد
چرا چشـــم ایـــن چند خرد بر ما چشـــاندی
چه گویـــم من به چاه،چــــــشم رنگین گمارد
گوشـــــم از آواز غریـــــبـــان ســــیر است
گویـــا کـــین دشـــت،ســـعایت از من شمارد
دســـتم به حبــر چون کلـــک آغـــشته اســت
نمیـــدانــــد قـــدح از جـــای آن اثــــــر دارد
گــر صــــبا بویــــت وقـــــت ســــحر آرد
خورشــــــید چــــــون مـــن جان می سپارد
چشم ما، محبوب را جـز اشــک نــپنــدارد
کاســب غــم تـو در کــوی دگــر نیســتم
این عـــقل اسـت که بی تو هرگز نبگذارد
جان آغاز از غـــمزه غریـــب تر نیـــست
غــل زنجیر هـــم، غـــم غربتت نزنـــگارد
آسمـــان هــم جــز رعـــشه ی شـــوق تــو
دردت نبـــرده نــه چــشم دارد نه دل دارد
مســـت اگــر مــنبر نــشیند آن جمع نیــست
نوشــــت بخــورده نه ســـاز داند راز دارد
نیســـتم کــم از بیـش که زنم دسـت به کیش
ایـن دلــم تا بـــدان روز هر ذره نگـــه دارد
مگر تو بدانی زین غم،دست به چه زد به هر دم
نپرســـیدی در فراق آیـــا دلت هم نشین دارد
مـــگرش خــوش کنـــد درد اشـــتــیـاق تـــو
که جـــز روی سرخــم غروبِ غمــگین دارد
چرا چشـــم ایـــن چند خرد بر ما چشـــاندی
چه گویـــم من به چاه،چــــــشم رنگین گمارد
گوشـــــم از آواز غریـــــبـــان ســــیر است
گویـــا کـــین دشـــت،ســـعایت از من شمارد
دســـتم به حبــر چون کلـــک آغـــشته اســت
نمیـــدانــــد قـــدح از جـــای آن اثــــــر دارد
گــر صــــبا بویــــت وقـــــت ســــحر آرد
خورشــــــید چــــــون مـــن جان می سپارد
شاعر راضیه خاوری
بخش غزل | پایگاه خبری شاعر
منبع: شعر نو
