قالب شعر: غزل

آنقدر به اندوه و غم و غصه دچاریم

گویی که به جز درد در اقبال  نداریم

کوهیم ولی شاهد خشکیدن دریا

رودیم  که در حسرت باران بهاریم

از هر ترک سینه ما اشک روان است

بغضیم که از راه گلو رو به فراریم

با اینکه سفر غصه ایام سرآرد

در واگن دلمردگی و مرگ سواریم

بااین غم دیرینه که در سینه نهفتیم

هم بستر تاریکی و ویرانه تباریم