در کار تو حیرانم در کون و مکان جانم

در کار تو حیرانم در کون و مکان جانم
درخلوت و تنهایی بر جلوت جانانم

دادی به شکر این را بر زهر چنان آن را
این است تضاد کار همواره در این مانم

شیرینِ شکر از تو تلخیِ زهَر از تو
موجود کجا باشی هر جا همه جا دانم

درعلم تو بی پایان اندر چمن و صحرا
گامی بروم دریا دریاست خروشانم

اندر دهن تشنه یک قطره ی آب افتاد
شاکر شده آن قطره گوهر به صدف زانم

مشتی مثل از دریا یک قطره هزار آمد
این تابلوی فرش است بر اوج سما رانم

با بال و پر مرغی پرواز میسر شد
از ابر جواب آمد من برده ی طوفانم

بی پرده سخن باید این پرده شکافم من
درنقش مزین شد مهر آورد آبانم

تو قدرت نامحدود در گسترش نظمی
ایجاد بکن جانم در جاده ی ه انسانم

از مُلک گذر کردم کل ملکوت شیء
اشیای جهان با من در منزل قرآنم

بارکت تعالیت بسروده در آیاتت
این نقش زدم تا کی آدم بنمایانم

در وادی انسانم افتاده پریشانم
دامن بگشودم من گیرد سر دامانم

از هر جهت افتادم در خدمت و بالینش
از حور و ملک پرسم احوال عزیزانم

نی کوچه و بازاری چون شاه خراسانی
اندر بر ِ انسانم انسان به تو قربانم

زارع به خود آمد دید در دامن عشق افتاد
یک دانه به خاکش شد صد دانه در افشانم

#زینالعابدین_زارعی_انگورانی