فرهنگی، هنری و ادبی

امروز : 3 اردیبهشت 1403

داستان شمع جمال یوسفی در شبستان غیب افروختن و پروانه دل آدم را به مشاهده فروغ آن سوختن

گــهــر ســـنــجـــان دریــای مــعــانــیورق خــوانــان وحــی آســمــانـیچـــو تـــاریــخ جـــهــان کــردنــد آغـــازچــنـیـن دادنـد ازان آدم خــبــر …

گــهــر ســـنــجـــان دریــای مــعــانــیورق خــوانــان وحــی آســمــانـی
چـــو تـــاریــخ جـــهــان کــردنــد آغـــازچــنـیـن دادنـد ازان آدم خــبــر بــاز
که چون چـشم جـهان بـینش گشادندبـــر او اولـــاد او را جـــلــوه دادنــد
صـفـوف انـبــیـا یـکـجــا پــس و پــیـشسـتـاده هر صفی در پـایه خـویش
صـــفـــوف اولــیــا قــایــم دگــر جـــاینــهــاده در مــقــام پــیــروی پـــای
گــروهــی بـــا شــکــوه پــادشــاهــیبـه تـاج شـوکـت شـاهی مبـاهی
سـتـاده صـف بــه صـف دیـگـر خـلـایـقبـه تـرتـیب خـوش و دسـتـور لـایق
چــو آدم سـوی آن مـجــمـع نـظـر کـردز هر جـمعـی تـمـاشـای دگـر کـرد
به چشمش یوسف آمد چون یکی ماهنـه مـه خـورشـید اوج عـزت و جـاه
چـو شـمـع انجـمـن زان جـمـع مـمـتـازمیان جـمـع شـمـع آسـا سـرافـراز
جــمــال نــیــکــوان در پـــیــش او گــمچـنـان کـز پــرتـو خـورشـیـد انـجـم
ردای دلـــبـــری افـــکـــنــده بـــر دوشفـدای خـاک پــایـش صـد رداپـوش
کـمـال حـسـنـش از انـدیـشـه بــیـرونز حـد عـقـل فـکـرت پـیشـه بـیرون
بــه پــشـتــش خــلـعـت لـطـف الـهـیبــه فـرقـش تــاج فـر پــادشـاهـی
جــبــیـنـش مـطــلـع صــبــح ســعـادتشـب غـیب از رخـش روز شـهادت
هـمـه پـیـغـمـبــران از پـیـش و از پــسز ظـلمت های جـسـمانی مقدس
همه ارواح قـدسـی بـی کم و کاسـتعلم ها بـرکشیده از چپ و راست
دریـن مـحــرابــی خــورشــیـد قـنـدیـلفـکـنده غـلـغـل تـسـبـیح و تـهلیل
ازان جــاه و جــمـال آدم عـجــب مـانـدبــه عـنـوان تــعـجـب زیـر لـب رانـد
که یارب این درخـت از گلشـن کیسـتتـماشـاگاه چـشـم روشن کیسـت
بــر او ایـن پــرتــو دولــت چــرا تــافــتجـمال و جـاه چـندین از کجـا یافت
خــطــاب آمـد کــه نـور دیـده تــوســتفـرحـبـخـش دل غـمـدیده تـوسـت
ز بــاغـسـتـان یـعـقـوبـی نـهـالـیـسـتز صـحـرای خـلیل الـله غـزالیسـت
ز کـــیــوان بـــگــذرد ایــوان جـــاهــشزمـیـن مـصـر بـاشـد تـخـتـگـاهـش
ز بـس خوبـی که در رویش عیان استحـسـدانگـیز خـوبـان جـهان اسـت
کــــنــــد روی تــــو را آیـــیـــنــــه داریبه بخشش زانچه در گنجینه داری
بــگـفـت ایـنـک در احــســان گـشــادمز شـش دانگ جـمـالـش چـار دادم
ازان خــوبــی کــه بــاشــد دلــبــران رادو بـخـش او را یکـی مر دیگـران را
پــی نــســخ بــتــان درج ار گــشــایــدخـط حـسـن همـه ثـلـثـش نـمـاید
پـس آوردش بـه سـوی سـینه خـویشصفا بـخش از دل بـی کینه خویش
ز مـهـر خــویـشــتــن کـردش خــبــرداربـه پـیشانی زدش بـوسـی پـدروار
چـو گـل از ذوق فـرزنـدیش بـشـکـفـتچـو بـلبـل بـر گل رویش دعـا گفت

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج