خـوش آن دل کاندر او منزل کند عـشـقز کـار عـالـمـش غـافـل کـنـد عـشــقدر او رخـــشـــنــده بـــرقــی بـــرفـــروزدکـه صـبـر و هـوش را خـرمـن بـسـوزدنــ…
| خـوش آن دل کاندر او منزل کند عـشـق | ز کـار عـالـمـش غـافـل کـنـد عـشــق |
| در او رخـــشـــنــده بـــرقــی بـــرفـــروزد | کـه صـبـر و هـوش را خـرمـن بـسـوزد |
| نـــمـــانـــد در وی انـــدوه ســـلـــامـــت | شــود کــاهـی بــر او کــوه مـلــامــت |
| چــنـان جــانـش مـلـامـت کــیـش گــردد | کـه عـشـقـش از ملـامت بـیش گـردد |
| زلـیخـا همـچـو مه می کـاسـت سـالـی | پـس از سالی که شد بـدرش هلالی |
| هـلـال آســا شــبــی پــشـت خــمـیـده | نـشـسـتــه در شـفـق از خــون دیـده |
| همی گفـت ای فـلک بـا من چـه کـردی | رســـانــدی آفـــتـــابـــم را بـــه زردی |
| فـکـنـدی چــون کـمـانـم ز اســتــقـامـت | نــشــانــم کــردی از تــیـر مــلــامــت |
| بــه دســت ســرکـشــی دادی عـنـانـم | کـزو جــز سـرکـشـی چــیـزی نـدانـم |
| نـــهـــاده در دلــــم از مـــهـــر تــــابــــی | بـخـیلـی می کـند بـا من بـه خـوابـی |
| بــه بــیـداری نــگــردد هــمــنــشــیـنــم | نـیـایـد هـم کـه در خـوابــش بــبـیـنـم |
| نـشـان بــخــت بــیـداریـسـت آن خــواب | کـه در وی بــیـنـم آن مـاه جـهـانـتـاب |
| نـگــیـرد چــشــم مــن در خــفــتــن آرام | ز بـخـت خـویشتـن خـوابـش دهم وام |
| بـــود بـــخــتــم شــود از خــواب بــیــدار | نـــمـــایــد یــارم انـــدر خـــواب دیــدار |
| همی گفت این سخن تا پاسی از شب | رســـده جـــانــش از انــدوه بـــر لــب |
| ز نــاگــه زیـن خــیـالــش خــواب بــربــود | نـبـود آن خـواب بـل بـیـهـوشـیـی بـود |
| هـنــوزش تــن نـیـاســوده بــه بــســتــر | درآمـــــــد آرزوی جـــــــانــــــش از در |
| هــمـــان صـــورت کـــز اول زد بـــر او راه | درآمــد بـــا رخــی روشــنــتــر از مــاه |
| نـظــر چــون بــر رخ زیـبــایـش انـداخــت | ز جا بـرجست و سر در پایش انداخت |
| زمـیـن بــوســیـد کـای ســرو گـل انـدام | کـه هـم صـبــرم ز دل بـردی هـم آرام |
| بـــه آن صـــانـــع کـــه از نــور آفـــریــدت | ز هـــر آلـــایـــشــــی دور آفـــریـــدت |
| تــو را بــر خــیــل خــوبــان ســروری داد | بــه لـطـف از آب حــیـوان بــرتــری داد |
| قـدت را گـلـبـن بــسـتـان جـان سـاخـت | لــبــت را مـایـه قــوت روان ســاخــت |
| ز روی دلـفــروزت شــمـعــی افــروخــت | که چون پـروانه مرغ جـان من سوخت |
| ز مـشــکـیـن گـیـســوان دادت کـمـنـدی | کـه بـر من زو بـه هر موییسـت بـندی |
| تــنـم را سـاخـت چـون مـوی از مـیـانـت | دلــم را تــنــگ چــون مــیـم دهـانــت |
| کـه بــر جــان مـن بــیـدل بــبــخــشــای | بـه پـاسـخ لـعـل شـکـر بـار بـگـشـای |
| بــگــو بــا ایـن جــمــال و دلــســتــانــی | کــیـی تــو وز کــدامــیـن خــانــدانــی |
| درخــشـان گـوهـری کـانـت کـدام اسـت | گـرامـی شـاهی ایوانـت کـدام اسـت |
| بـــــگــــفــــتــــا از نــــژاد آدمــــم مــــن | ز جــنـس آب و خــاک عــالــمــم مـن |
| کنی دعـوی که هسـتـم بـر تـو عـاشـق | اگـر هـســتــی دریـن گـفـتــار صـادق |
| حـــق مـــهــر و وفـــای مـــن نــگـــه دار | بـه بـی جـفـتـی رضـای مـن نـگـه دار |
| مــکـــن دنــدان رســـیــده شـــکـــرت را | مــســاز الــمــاس دیــده گــوهــرت را |
| تــو را از مـن اگـر بــر سـیـنـه داغ اسـت | نـپــنـداری کـزان داغــم فــراغ اســت |
| مــرا هـم دل بــه دام تــوســت در بــنــد | ز داغ عـشـق تـو هسـتـم نشـانمـنـد |
| زلــیــخــا چــون بــدیـد آن مــهــربــانــی | ز لــعــل او شــنـیـد آن نـکــتــه رانـی |
| گـــرفـــت از نـــو پــــری دیـــوانـــه ای را | فـتــاد آتــش بــه جــان پــروانـه ای را |
| سری مسـت خـیال از خـواب بـرخـاست | جگر پـر سوز و جان پـر تاب بـرخاست |
| بـــه دل انـــدوه او انـــبـــوهـــتـــر شـــد | بــه گــردون دودش از انـدوه بــر شــد |
| یکـی صـد گـشـت سـودایی کـه بـودش | ز حـد بـگذشـت غـوغـایی کـه بـودش |
| زمـام عــقـل بــیـرون رفـتــش از دســت | ز بــنـد پـنـد و قـیـد مـصـلـحـت رسـت |
| همی زد همچو غنچه جـیب جـان چـاک | چـو لاله خون دل می ریخت بـر خـاک |
| گــهـی از مــهـر رویـش روی مــی کــنـد | گـهی بـر یاد زلـفـش مـوی مـی کـنـد |
| پـرسـتـاران بـه هر سـویش نشـسـتـنـد | بـه گـرد مه چـو هاله حـلقـه بـسـتـند |
| اگـر زان حــلـقـه بــودی هـیـچ تــقـصـیـر | بـرون جستی ز حلقه راست چون تیر |
| وگــر نـگــرفــتــیـش آن حــلــقــه دامـان | سـوی بـرزن شـدی سـروش خـرامان |
| وگــر بــنـدش نـکــردی غــنــچــه کــردار | چـو گـل بـی پـرده کـردی رو بـه بــازار |
| پـــدر زان واقــعــه چـــون گــشــت آگــاه | دوا جــــو شــــد ز دانـــایـــان درگــــاه |
| بــه تــدبــیـرش بــه هـر راهـی دویـدنــد | بــه از زنــجــیــر تــدبــیـری نــدیــدنــد |
| بـــفـــرمـــودنــد پـــیــچـــان مـــاری از زر | کـه بـاشـد مـهره دار از لـعـل و گـوهر |
| بـه سـیمین سـاقـش آن مار گـهر سـنج | درآمـد حـلـقـه زن چـون مـار بــر گـنـج |
| زلـــیـــخـــا بـــود گـــنـــج خـــوبـــی آری | بـــود هــر گـــنــج را نـــاچـــار مـــاری |
| چـــو زریــن مــار زیــر دامــنــش خــفــت | ز دیده مـهره مـی بـارید و مـی گـفـت |
| مـرا پــای دل انـدر عـشـق بــنـد اســت | همان بـندم ازین عـالم پـسـند اسـت |
| سـبــک دسـتــی چــرخ عـمـر فـرســای | بــدیـن بــنـدم چـرا سـازد گـران پــای |
| مـرا خــود قــوت پــایـی نـمــانـده ســت | بـه هیچ آمد شدن رایی نمانده سـت |
| بـه این بـنـد گـران پـا بـسـتـنم چـیسـت | بـدین تـیغ جـفا دل خـستـنم چـیست |
| فــرو رفــتــه ســت پـــای ســرو در گــل | ره جنبـش بـر او گشتـه ست مشکل |
| چـه حـکـمـت بـاغـبـان بـیـنـد دریـن بـاب | کــه زنــجــیـرش نـهـد بــر پــای از آب |
| بـــه پـــای دلـــبـــری زنـــجـــیــر بـــایــد | کـه در یک لـحـظـه هوش از من ربـاید |
| نــبــاشــد در نــظــر چــنــدان درنــگــش | کــه بــیـنـم ســیـر روی لـالـه رنـگـش |
| ز مـن چــون بــرق رخـشـان بــگـذرد زود | بـــــر آرد از دل پـــــر آتـــــشـــــم دود |
| اگـــر یــاری دهـــد بـــخـــت بـــلـــنـــدم | بــدیـن زنــجــیــر زر پــایـش بــبــنــدم |
| بــبــیـنـم روی او چــنــدان کــه خــواهـم | بـــدو روشـــن شــود روز ســـیــاهــم |
| چــه مــی گــویــم نــگــاری نــاز پـــرورد | کـه گر بـر پـشـت پـا بـنشـیندش گرد |
| بـــه روی جـــان نــشـــیــنــد کــوه دردم | بــــســــاط شـــادمـــانـــی درنـــوردم |
| پــسـنـدم کـی فـتــد بــر خــاطـرش بــار | بــه ســیـمــیـن ســاق او از بــنـد آزار |
| مـرا صـد تــیـغ خــوشــتــر بــر دل تــنـگ | کــه در دامــان او خــاری زنــد چــنـگ |
| ازیــن افــســـانــه هــای عــاشـــقــانــه | یــکــی افــتـــاد نــاگــه در نــشـــانــه |
| فـتــاد از زخــم آن در سـیـنـه اش چــاک | چـو صـیـد زخـمـنـاک افـتـاد بــر خـاک |
| بـه بـیهـوشـی زمـانـی گـشـت دمـسـاز | دگـر آمـد بــه حــال خــویـشـتــن بــاز |
| بـــه افـــســـون دل دیــوانـــه خـــویــش | ز ســر آغــاز کـرد افـســانـه خــویـش |
| گـهـی در گـریه گـه در خـنـده مـی شـد | گهی می مرد و گاهی زنده می شد |
| همـی شـد هر دم از حـالـی بـه حـالـی | بـدینسـان بـود حـالـش تـا بـه سـالی |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
