فرهنگی، هنری و ادبی

امروز : 26 فروردین 1403

خواب دیدن زلیخا یوسف را علیه السلام نوبت دوم و سلسله عشق وی جنبیدن و وی را در ورطه جنون کشیدن

خـوش آن دل کاندر او منزل کند عـشـقز کـار عـالـمـش غـافـل کـنـد عـشــقدر او رخـــشـــنــده بـــرقــی بـــرفـــروزدکـه صـبـر و هـوش را خـرمـن بـسـوزدنــ…

خـوش آن دل کاندر او منزل کند عـشـقز کـار عـالـمـش غـافـل کـنـد عـشــق
در او رخـــشـــنــده بـــرقــی بـــرفـــروزدکـه صـبـر و هـوش را خـرمـن بـسـوزد
نـــمـــانـــد در وی انـــدوه ســـلـــامـــتشــود کــاهـی بــر او کــوه مـلــامــت
چــنـان جــانـش مـلـامـت کــیـش گــرددکـه عـشـقـش از ملـامت بـیش گـردد
زلـیخـا همـچـو مه می کـاسـت سـالـیپـس از سالی که شد بـدرش هلالی
هـلـال آســا شــبــی پــشـت خــمـیـدهنـشـسـتــه در شـفـق از خــون دیـده
همی گفـت ای فـلک بـا من چـه کـردیرســـانــدی آفـــتـــابـــم را بـــه زردی
فـکـنـدی چــون کـمـانـم ز اســتــقـامـتنــشــانــم کــردی از تــیـر مــلــامــت
بــه دســت ســرکـشــی دادی عـنـانـمکـزو جــز سـرکـشـی چــیـزی نـدانـم
نـــهـــاده در دلــــم از مـــهـــر تــــابــــیبـخـیلـی می کـند بـا من بـه خـوابـی
بــه بــیـداری نــگــردد هــمــنــشــیـنــمنـیـایـد هـم کـه در خـوابــش بــبـیـنـم
نـشـان بــخــت بــیـداریـسـت آن خــوابکـه در وی بــیـنـم آن مـاه جـهـانـتـاب
نـگــیـرد چــشــم مــن در خــفــتــن آرامز بـخـت خـویشتـن خـوابـش دهم وام
بـــود بـــخــتــم شــود از خــواب بــیــدارنـــمـــایــد یــارم انـــدر خـــواب دیــدار
همی گفت این سخن تا پاسی از شبرســـده جـــانــش از انــدوه بـــر لــب
ز نــاگــه زیـن خــیـالــش خــواب بــربــودنـبـود آن خـواب بـل بـیـهـوشـیـی بـود
هـنــوزش تــن نـیـاســوده بــه بــســتــردرآمـــــــد آرزوی جـــــــانــــــش از در
هــمـــان صـــورت کـــز اول زد بـــر او راهدرآمــد بـــا رخــی روشــنــتــر از مــاه
نـظــر چــون بــر رخ زیـبــایـش انـداخــتز جا بـرجست و سر در پایش انداخت
زمـیـن بــوســیـد کـای ســرو گـل انـدامکـه هـم صـبــرم ز دل بـردی هـم آرام
بـــه آن صـــانـــع کـــه از نــور آفـــریــدتز هـــر آلـــایـــشــــی دور آفـــریـــدت
تــو را بــر خــیــل خــوبــان ســروری دادبــه لـطـف از آب حــیـوان بــرتــری داد
قـدت را گـلـبـن بــسـتـان جـان سـاخـتلــبــت را مـایـه قــوت روان ســاخــت
ز روی دلـفــروزت شــمـعــی افــروخــتکه چون پـروانه مرغ جـان من سوخت
ز مـشــکـیـن گـیـســوان دادت کـمـنـدیکـه بـر من زو بـه هر موییسـت بـندی
تــنـم را سـاخـت چـون مـوی از مـیـانـتدلــم را تــنــگ چــون مــیـم دهـانــت
کـه بــر جــان مـن بــیـدل بــبــخــشــایبـه پـاسـخ لـعـل شـکـر بـار بـگـشـای
بــگــو بــا ایـن جــمــال و دلــســتــانــیکــیـی تــو وز کــدامــیـن خــانــدانــی
درخــشـان گـوهـری کـانـت کـدام اسـتگـرامـی شـاهی ایوانـت کـدام اسـت
بـــــگــــفــــتــــا از نــــژاد آدمــــم مــــنز جــنـس آب و خــاک عــالــمــم مـن
کنی دعـوی که هسـتـم بـر تـو عـاشـقاگـر هـســتــی دریـن گـفـتــار صـادق
حـــق مـــهــر و وفـــای مـــن نــگـــه داربـه بـی جـفـتـی رضـای مـن نـگـه دار
مــکـــن دنــدان رســـیــده شـــکـــرت رامــســاز الــمــاس دیــده گــوهــرت را
تــو را از مـن اگـر بــر سـیـنـه داغ اسـتنـپــنـداری کـزان داغــم فــراغ اســت
مــرا هـم دل بــه دام تــوســت در بــنــدز داغ عـشـق تـو هسـتـم نشـانمـنـد
زلــیــخــا چــون بــدیـد آن مــهــربــانــیز لــعــل او شــنـیـد آن نـکــتــه رانـی
گـــرفـــت از نـــو پــــری دیـــوانـــه ای رافـتــاد آتــش بــه جــان پــروانـه ای را
سری مسـت خـیال از خـواب بـرخـاستجگر پـر سوز و جان پـر تاب بـرخاست
بـــه دل انـــدوه او انـــبـــوهـــتـــر شـــدبــه گــردون دودش از انـدوه بــر شــد
یکـی صـد گـشـت سـودایی کـه بـودشز حـد بـگذشـت غـوغـایی کـه بـودش
زمـام عــقـل بــیـرون رفـتــش از دســتز بــنـد پـنـد و قـیـد مـصـلـحـت رسـت
همی زد همچو غنچه جـیب جـان چـاکچـو لاله خون دل می ریخت بـر خـاک
گــهـی از مــهـر رویـش روی مــی کــنـدگـهی بـر یاد زلـفـش مـوی مـی کـنـد
پـرسـتـاران بـه هر سـویش نشـسـتـنـدبـه گـرد مه چـو هاله حـلقـه بـسـتـند
اگـر زان حــلـقـه بــودی هـیـچ تــقـصـیـربـرون جستی ز حلقه راست چون تیر
وگــر نـگــرفــتــیـش آن حــلــقــه دامـانسـوی بـرزن شـدی سـروش خـرامان
وگــر بــنـدش نـکــردی غــنــچــه کــردارچـو گـل بـی پـرده کـردی رو بـه بــازار
پـــدر زان واقــعــه چـــون گــشــت آگــاهدوا جــــو شــــد ز دانـــایـــان درگــــاه
بــه تــدبــیـرش بــه هـر راهـی دویـدنــدبــه از زنــجــیــر تــدبــیـری نــدیــدنــد
بـــفـــرمـــودنــد پـــیــچـــان مـــاری از زرکـه بـاشـد مـهره دار از لـعـل و گـوهر
بـه سـیمین سـاقـش آن مار گـهر سـنجدرآمـد حـلـقـه زن چـون مـار بــر گـنـج
زلـــیـــخـــا بـــود گـــنـــج خـــوبـــی آریبـــود هــر گـــنــج را نـــاچـــار مـــاری
چـــو زریــن مــار زیــر دامــنــش خــفــتز دیده مـهره مـی بـارید و مـی گـفـت
مـرا پــای دل انـدر عـشـق بــنـد اســتهمان بـندم ازین عـالم پـسـند اسـت
سـبــک دسـتــی چــرخ عـمـر فـرســایبــدیـن بــنـدم چـرا سـازد گـران پــای
مـرا خــود قــوت پــایـی نـمــانـده ســتبـه هیچ آمد شدن رایی نمانده سـت
بـه این بـنـد گـران پـا بـسـتـنم چـیسـتبـدین تـیغ جـفا دل خـستـنم چـیست
فــرو رفــتــه ســت پـــای ســرو در گــلره جنبـش بـر او گشتـه ست مشکل
چـه حـکـمـت بـاغـبـان بـیـنـد دریـن بـابکــه زنــجــیـرش نـهـد بــر پــای از آب
بـــه پـــای دلـــبـــری زنـــجـــیــر بـــایــدکـه در یک لـحـظـه هوش از من ربـاید
نــبــاشــد در نــظــر چــنــدان درنــگــشکــه بــیـنـم ســیـر روی لـالـه رنـگـش
ز مـن چــون بــرق رخـشـان بــگـذرد زودبـــــر آرد از دل پـــــر آتـــــشـــــم دود
اگـــر یــاری دهـــد بـــخـــت بـــلـــنـــدمبــدیـن زنــجــیــر زر پــایـش بــبــنــدم
بــبــیـنـم روی او چــنــدان کــه خــواهـمبـــدو روشـــن شــود روز ســـیــاهــم
چــه مــی گــویــم نــگــاری نــاز پـــروردکـه گر بـر پـشـت پـا بـنشـیندش گرد
بـــه روی جـــان نــشـــیــنــد کــوه دردمبــــســــاط شـــادمـــانـــی درنـــوردم
پــسـنـدم کـی فـتــد بــر خــاطـرش بــاربــه ســیـمــیـن ســاق او از بــنـد آزار
مـرا صـد تــیـغ خــوشــتــر بــر دل تــنـگکــه در دامــان او خــاری زنــد چــنـگ
ازیــن افــســـانــه هــای عــاشـــقــانــهیــکــی افــتـــاد نــاگــه در نــشـــانــه
فـتــاد از زخــم آن در سـیـنـه اش چــاکچـو صـیـد زخـمـنـاک افـتـاد بــر خـاک
بـه بـیهـوشـی زمـانـی گـشـت دمـسـازدگـر آمـد بــه حــال خــویـشـتــن بــاز
بـــه افـــســـون دل دیــوانـــه خـــویــشز ســر آغــاز کـرد افـســانـه خــویـش
گـهـی در گـریه گـه در خـنـده مـی شـدگهی می مرد و گاهی زنده می شد
همـی شـد هر دم از حـالـی بـه حـالـیبـدینسـان بـود حـالـش تـا بـه سـالی

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج