فرهنگی، هنری و ادبی

امروز : 6 اردیبهشت 1403

خلوت طلبیدن آن ولی از پادشاه جهت دریافتن رنج کنیزک

گـفـت ای شـه خـلـوتــی کـن خـانـه رادور کــن هـم خــویـش و هـم بــیـگــانـه راکـــس نــدارد گـــوش در دهــلـــیــزهــاتــا بـــپــرســم زیــن کــنــیـ…

گـفـت ای شـه خـلـوتــی کـن خـانـه رادور کــن هـم خــویـش و هـم بــیـگــانـه را
کـــس نــدارد گـــوش در دهــلـــیــزهــاتــا بـــپــرســم زیــن کــنــیــزک چــیــزهــا
خــانــه خــالــی مــانــد و یـک دیـار نــهجــز طــبــیـب و جــز هـمــان بــیـمــار نــه
نـرم نـرمـک گـفـت شـهر تـو کـجـاسـتکـه عــلـاج اهـل هـر شــهـری جــداســت
وانـدر آن شـهـر از قـرابــت کـیـســتــتخـویـشـی و پـیـوسـتـگـی بــا چـیـسـتـت
دسـت بــر نـبـضـش نـهـاد و یـک بـیـکبــــاز مـــی پـــرســـیـــد از جـــور فـــلـــک
چـون کـسـی را خـار در پــایـش جــهـدپــــای خــــود را بــــر ســــر زانـــو نـــهـــد
وز ســر سـوزن هـمـی جــویـد ســرشور نــیــابـــد مــی کـــنــد بـــا لــب تـــرش
خــار در پــا شــد چــنــیـن دشــواریـابخــــار در دل چــــون بـــــود وا ده جـــــواب
خــار در دل گــر بــدیـدی هـر خــســیدســت کـی بــودی غـمـان را بــر کـسـی
کــس بـــه زیــر دم خــر خـــاری نــهــدخـــر نـــدانــد دفـــع آن بـــر مـــی جـــهــد
بــر جــهـد وان خــار مــحــکــم تــر زنـدعـــاقــلــی بـــایــد کــه خـــاری بـــرکــنــد
خــر ز بـــهــر دفــع خــار از ســوز و دردجـفـتــه مـی انـداخـت صـد جــا زخـم کـرد
آن حــکــیــم خــارچــیـن اســتــاد بــوددســـت مــی زد جـــابـــجـــا مــی آزمــود
زان کــنــیــزک بـــر طــریــق داســتــانبـــاز مــی پـــرســـیــد حـــال دوســـتـــان
بـا حـکـیم او قـصـه ها می گفـت فـاشاز مـقــام و خــواجــگــان و شــهـر و بــاش
سـوی قصه گقتـنش می داشت گوشسوی نبض و جستنش می داشت هوش
تـا کـه نـبــض از نـام کـی گـردد جـهـاناو بـــود مــقــصـــود جـــانــش در جـــهــان
دوســتــان و شــهــر او را بـــرشــمــردبـــعـــد از آن شـــهــری دگــر را نــام بـــرد
گفت چون بیرون شدی از شهر خویشدر کـدامـیـن شـهـر بــودسـتـی تـو بــیـش
نام شـهری گفت و زان هم در گذشـترنــگ روی و نــبــض او دیــگــر نــگــشــت
خـواجــگـان و شـهـرهـا را یـک بــه یـکبـــاز گــفـــت از جـــای و از نــان و نــمــک
شـهـر شـهر و خـانـه خـانـه قـصـه کـردنـه رگــش جــنـبــیـد و نـه رخ گـشــت زرد
نـبــض او بــر حـال خـود بــد بـی گـزنـدتــا بــپــرســیـد از ســمــرقــنـد چــو قــنـد
نـبـض جـسـت و روی سـرخ و زرد شـدکـــز ســـمـــرقـــنــدی زرگـــر فـــرد شـــد
چـون ز رنـجـور آن حـکـیم این راز یـافـتاصــــل آن درد و بــــلــــا را بــــاز یـــافــــت
گــفــت کــوی او کــدامــســت در گــذراو ســـر پـــل گــفـــت و کــوی غـــاتـــفـــر
گفت دانسـتـم که رنجـت چـیسـت زوددر خــلــاصــت ســحــرهـا خــواهـم نـمـود
شــاد بـــاش و فــارغ و آمــن کــه مــنآن کــنــم بـــا تــو کــه بـــاران بـــا چــمــن
مـن غـم تـو مـی خـورم تـو غـم مـخـوربــر تــو مـن مــشــفــق تــرم از صــد پــدر
هـان و هـان ایـن راز را بــا کــس مـگــوگرچـه از تـو شـه کـند بـس جـسـت و جـو
خـــانــه اســـرار تـــو چـــون دل شـــودآن مــــرادت زودتـــــر حـــــاصــــل شـــــود
گفـت پـیغـامبـر کـه هر کـه سـر نهفـتزود گـــردد بـــا مـــراد خـــویــش جـــفـــت
دانـه چــون انـدر زمـیـن پــنـهـان شــودســر او ســرســبـــزی بـــســتـــان شــود
زر و نــقـــره گـــر نـــبـــودنــدی نــهــانپـــرورش کـــی یــافـــتـــنـــدی زیــر کـــان
وعــده هــا و لــطــفــهـای آن حــکــیـمکــــرد آن رنــــجـــــور را آمــــن ز بـــــیــــم
وعـده هـا بــاشـد حـقـیـقـی دل پــذیـروعـده هـا بــاشـد مـجــازی تــا ســه گـیـر
وعـــــده اهــــل کـــــرم گـــــنــــج روانوعـــــده نـــــا اهـــــل شـــــد رنـــــج روان

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج