خجل از روی تو من پشت خمیده ز گناه

خجل از روی تو من پشت خمیده ز گناه

بکن این رشته ی شوقت که شودروشنِ راه

چو به کارند بسی چاه کنان چاه درست

وهر آن کس که بر افتاد در آن دام ترآه

ز نسیم سحری بخشش شب بود مدام

نمِ باران برِ دلدار اطاعت شده شاه

چو گشودند در این مرحله سوی تو دری

به گل سوسن و سنبل بگرفتی همه جاه

دل من خسته از آن بود و به لب خیره سری

غمِ این بی هنری رو به کجا برد نگاه

چو بُوَد جای خودش حقه و تزویر و ریا

که حرام ست جنان گرد جهنم برِ ماه

چه کنم چاره بسازم در ِ توبت شده باز

دم ساقیست شرف باشرف افتاد پگاه

سپه عشق برآمد دل ما را بخرید

به جدا کردن گندم همه مشغول زکاه

سبد زارعی آخر به هنر پر شده بود

 که به در باشد از این سرو روان پیش میاه

خر ما بالاخره از پل وحشت بگذشت

نرود راه به این سخت به جز روی سیاه

#زینالعابدین_زارعی_انگورانی