جـمـلـه مـی گـفـتـنـد مـی بــایـد یـکـیکــو خــبــر آرد ز مــطــلــوب انــدکــیشــد یـکــی پــروانــه تــا قــصــری ز دوردر فـضــاء قـصــر یـافـت از ش…
| جـمـلـه مـی گـفـتـنـد مـی بــایـد یـکـی | کــو خــبــر آرد ز مــطــلــوب انــدکــی |
| شــد یـکــی پــروانــه تــا قــصــری ز دور | در فـضــاء قـصــر یـافـت از شــمـع نـور |
| بـــازگــشـــت و دفــتـــر خـــود بـــازکــرد | وصــف او بـــر قــدر فــهــم آغــاز کــرد |
| نـاقــدی کــو داشــت در جــمــع مــهـی | گـفـت او را نـیسـت از شـمـع آگـهـی |
| شــد یـکــی دیـگــر گــذشــت از نــور در | خـــویــش را بـــر شــمــع زد از دور در |
| پـــر زنــان در پـــرتـــو مــطـــلــوب شـــد | شـمع غـالب گشـت و او مغلوب شـد |
| بـازگـشـت او نـیـز و مـشـتـی راز گـفـت | از وصـال شـمـع شـرحــی بــاز گـفـت |
| ناقدش گفت این نشان نیسـت ای عزیز | همچـو آن یک کی نشان دادی تـو نیز |
| دیگری برخاست می شد مست مست | پـای کـوبــان بـر سـر آتـش نـشـسـت |
| دســت درکـش کــرد بــا آتــش بــه هـم | خویشتـن گم کرد بـا او خوش بـه هم |
| چــون گـرفــت آتــش ز ســر تــا پــای او | سـرخ شـد چـون آتــشـی اعـضـای او |
| نـــاقـــد ایــشـــان چـــو دیـــد او را ز دور | شـمع بـا خـود کـرده هم رنگـش ز نور |
| گـفـت ایـن پــروانـه در کـارســت و بــس | کس چه داند، این خبر دارست و بس |
| آنـک شـد هـم بــی خـبــر هـم بــی اثـر | از مـــیــان جـــمـــلـــه او دارد خـــبـــر |
| تـا نـگـردی بــی خـبــر از جـسـم و جـان | کـی خـبــر یـابـی ز جـانـان یـک زمـان |
| هــرکــه از مــویــی نــشــانــت بـــاز داد | صـد خــط انـدر خــون جــانـت بــاز داد |
| نیسـت مـحـرم نفـس کـس این جـایگـاه | در نـگـنـجـد هـیـچ کـس ایـن جـایـگـاه |
| یـک شــبــی پــروانـگــان جــمـع آمـدنـد | در مـضــیـفـی طــالـب شــمـع آمـدنـد |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
