یـکـی صـورتــی دیـد صـاحـب جـمـالبـگـردیدش از شـورش عـشـق حـالبــرانـداخـت بــیـچــاره چــنـدان عـرقکـه شـبـنـم بـر اردیـبـهـشـتـی ورقگــذر کــرد بـــ…
| یـکـی صـورتــی دیـد صـاحـب جـمـال | بـگـردیدش از شـورش عـشـق حـال |
| بــرانـداخـت بــیـچــاره چــنـدان عـرق | کـه شـبـنـم بـر اردیـبـهـشـتـی ورق |
| گــذر کــرد بـــقـــراط بـــر وی ســـوار | بــپـرسـیـد کـایـن را چـه افـتـاد کـار؟ |
| کسی گفتش این عابدی پارساست | که هرگز خطائی ز دستش نخاست |
| رود روز و شــب در بــیــابـــان و کــوه | ز صـحـبــت گـریـزان، ز مـردم سـتـوه |
| ربــوده سـت خــاطـر فـریـبــی دلـش | فــرو رفــتــه پــای نــظــر در گــلــش |
| چـو آید ز خـلـقـش ملـامت بـه گـوش | بـگـرید کـه چـند از ملامت؟ خـموش |
| مـگـوی اربـنـالـم کـه مـعـذور نیسـت | کـه فـریـادم از عـلـتــی دور نـیـسـت |
| نه این نقـش دل مـی ربـاید ز دسـت | دل آن می ربـاید که این نقش بست |
| شـنـیـد ایـن سـخـن مـرد کـار آزمـای | کــهــنــســال پــرورده پــخــتــه رای |
| بــگـفــت ارچــه صــیـت نـکـویـی رود | نـه بـا هر کـسـی هرچـه گـویی رود |
| نـگـارنـده را خـو هـمـیـن نـقـش بــود | کـه شــوریـده را دل بــیـغـمـا ربــود؟ |
| چـرا طـفـل یک روزه هوشـش نـبـرد؟ | که در صنع دیدن چـه بـالغ چـه خـرد |
| مــحــقــق هـمــان بــیـنــد انـدر ابــل | کــه در خــوبــرویـان چــیـن و چــگـل |
| نقابـی است هر سطر من زین کتیب | فـرو هـشـتـه بـر عـارضـی دل فـریب |
| مـعـانـی اسـت در زیـر حــرف سـیـاه | چـو در پـرده معـشـوق و در میغ مـاه |
| در اوقــات ســعــدی نـگـنـجــد مـلـال | کـه دارد پـس پـرده چـنـدیـن جـمـال |
| مرا کاین سـخـنهاسـت مجـلس فروز | جــو آتــش در او روشـنـایـی و سـوز |
| نـرنـجــم ز خــصــمـان اگـر بــرتــپــنـد | کــز ایـن آتــش پــارســی در تــبــنـد |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
