فرهنگی، هنری و ادبی

امروز : 22 تیر 1403

حکایة العابد الذی کان قوته العلف لیائمن دینه من التلف

نــوجـــوانــی از خــواص پـــادشــاهمی شدی، با حشمت و تمکین، به راهدل ز غـم خـالی و سـر پـر از هوسجـمـلـه اسـبــاب تـنـعـم پــیـش و پــسبـر یکی عابـد،…

نــوجـــوانــی از خــواص پـــادشــاهمی شدی، با حشمت و تمکین، به راه
دل ز غـم خـالی و سـر پـر از هوسجـمـلـه اسـبــاب تـنـعـم پــیـش و پــس
بـر یکی عابـد، در آن صحـرا گذشتکـاو عـلـف می خـورد، آن آهوی دشـت
هـر زمـان، در ذکــر حــی لــایـمـوتشـکـر گویان کـش میسـر گـشـت قـوت
نوجـوان سـویش خـرامید و بـگفت:کای شـده بـا وحـشـیان در قوت جـفت!
سـبـز گشـتـه، چـون زمرد، رنگ تـوچـونـکـه نـایـد جــز عـلـف در چـنـگ تــو
شـد تـنت چـون عنکبـوت، از لاغریچـون گـوزنـان، چــنـد در صـحـرا چــری؟
گر چـو من بـودی تـو خدمتـگار شاهدر عـلـف خـوردن نـمـی گـشـتـی تـبـاه
پــیـر گـفـتــش: کـای جـوان نـامـدارکــت بـــود از خــدمــت شــه افــتــخــار
گر چو من، تو نیز می خوردی علفکی شـدی عمرت در این خـدمت تـلف؟

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج