فرهنگی، هنری و ادبی

امروز : 3 اردیبهشت 1403

حکایة العابد الذی قل الصبر لدیه فتفوق الکلب علیه

عــابــدی، در کــوه لــبــنـان بــد مـقــیـمدر بــن غـاری، چــو اصـحــاب الـرقـیـمروی دل، از غـــیــر حـــق بـــرتـــافـــتـــهگــنــج عـــزت را ز عــ…

عــابــدی، در کــوه لــبــنـان بــد مـقــیـمدر بــن غـاری، چــو اصـحــاب الـرقـیـم
روی دل، از غـــیــر حـــق بـــرتـــافـــتـــهگــنــج عـــزت را ز عـــزلــت یــافـــتـــه
روزهــا، مــی بـــود مــشــغــول صــیــامقرص نانی، می رسـیدش وقـت شـام
نصـف آن شـامش بـدی، نصفی سـحـوروز قـناعـت، داشـت در دل صـد سـرور
بـر همـین مـنوال، حـالـش می گـذشـتنامـدی زان کـوه، هرگـز سـوی دشـت
از قــضــا، یـک شــب نـیـامـد آن رغــیـفشـد ز جـوع، آن پــارسـا زار و نـحـیـف
کــرد مــغـــرب را ادا، وآنــگــه عـــشـــاءدل پــر از وســواس، در فـکـر عــشــاء
بــس کـه بــود از بـهـر قـوتـش اضـطـرابنه عبـادت کرد عابـد، شـب، نه خـواب
صـبــح چــون شــد، زان مـقـام دلـپــذیـربــهـر قــوتــی آمـد آن عــابــد بــه زیـر
بــود یــک قــریــه، بــه قــرب آن جــبـــلاهـل آن قــریـه، هـمــه گــبــر و دغــل
عـــابـــد آمــد بـــر در گــبـــری ســـتـــادگـــبـــر او را یــک دو نـــان جـــو بـــداد
بــســتــد آن نـان را و شـکـر او بــگـفـتوز وصـول طـعمه اش، خـاطـر شـکفت
کـــرد آهـــنـــگ مـــقـــام خـــود دلـــیــرتــا کــنـد افــطــار زان خــبــز شــعــیـر
در ســرای گــبــر بــد گــرگـیـن ســگـیمـانـده از جـوع، اسـتــخـوانـی و رگـی
پــیـش او، گــر خــط پــرگــاری کــشــیشـکـل نـان بـینـد، بـمـیرد از خـوشـی
بـــر زبـــان گــر بـــگــذرد لــفــظ خـــبـــرخــبــز پــنــدار، رود هــوشــش ز ســر
کــلــب، در دنــبــال عــابــد بــو گــرفــتآمــدش دنــبـــال و رخـــت او گــرفــت
زان دو نان، عـابـد یکـی پـیشـش فـکـندپــس روان شــد، تــا نـیـابــد زو گـزنـد
ســگ بــخــورد آن نـان، وز پــی آمــدشتـــــا مــــگـــــر، بـــــار دگـــــر آزاردش
عـــــابـــــد آن نــــان دگــــر، دادش روانتـــــا کـــــه از آزار او یــــابـــــد امــــان
کــلــب خــورد آن نــان و از دنـبــال مــردشــد روان و روی خــود واپــس نـکــرد
هـمــچــو ســایـه، در پــی او مـی دویـدعف عفی می کرد و رختش می درید
گـفــت عــابــد چــون بــدیـد آن مـاجــرا:مـن سـگـی چـون تـو ندیدم، بـی حـیا
صــاحـــبـــت، غــیــر دو نــان جـــو نــدادوان دونان، خود بـستـدی، ای کج نهاد
دیـگـرم، از پـی دویـدن بــهـر چـیـسـت؟وین همه، رختـم دریدن بـهر چـیست؟
سگ، به نطق آمد که: ای صاحب کمالبـی حیا، من نیستـم، چـشمت بـمال
هسـت، از وقـتـی کـه بـودم مـن صـغـیرمــســکــنــم، ویـرانـه ایـن گــبــر پــیـر
گـوســفــنـدش را شــبــانـی مـی کـنـمخــانـه اش را پــاسـبــانـی مـی کـنـم
گــاه گــاهـی، نــیـم نــانــم مــی دهــدگـاه، مـشـتـی اسـتـخـوانم مـی دهد
گــاه، غـــافـــل گــردد از اطـــعـــام مــنوز تـــغــافــل، تــلــخ گــردد کــام مــن
بـگـذرد بـسـیـار، بــر مـن صـبــح و شـاملــا اری خــبــزا ولــا الـقــی الـطــعــام
هـفـتــه هـفـتـه، بــگـذرد کـایـن نـاتــواننی ز نان یابـد نشان، نی ز استـخـوان
گـاه هـم بــاشــد، کــه پــیـر پــر مـحــننـان نـیـابـد بـهـر خـود، چـه جـای مـن
چـــون کـــه بــــر درگـــاه او پــــرورده امرو بـــــه درگـــــاه دگـــــر، نــــاورده ام
هــســت کــارم، بــر در ایـن پــیـر گــبــرگــاه شــکــر نـعــمـت او، گــاه صــبــر
تـــا قــمــار عــشــق بـــا او بـــاخـــتـــمجــز در او، مــن دری نــشــنــاخــتـــم
گـه بـه چـوبــم مـی زنـد، گـه سـنـگـهـااز در او، مـــن نـــمـــی گـــردم جــــدا
چـونکه نامد یکی شبـی نانت بـه دستدر بــنـای صــبــر تــو آمـد شــکـســت
از در رزاق رو بـــــــر تـــــــافـــــــتـــــــیبـــر در گــبـــری روان بــشــتــافــتــی
بــهـر نـانـی، دوســت را بــگــذاشــتــیکــرده ای بـــا دشــمــن او آشـــتـــی
خــود بـــده انــصــاف، ای مــرد گــزیــن!بـی حـیاتـر کیسـت؟ من یا تـو؟ بـبـین
مـرد عـابـد، زین سـخـن، مـدهوش شـددســت را بــر سـر زد و از هـوش شـد
ای ســگ نــفــس بــهــائی، یــاد گــیـر!ایـن قـنـاعـت، از ســگ آن گـبــر پــیـر

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج