حمید پوربهزاد – شعر ها گفتم برایت تا سحر

ناگهان گشتم اسیر و مبتلای عاشقی
من چگونه طی کنم این ابتلای خویش را

شور و حال عاشقیِ تو نمی دانم ولی
خوب می بینم همه حول و ولای خویش را

رفته ام تا انتهای بی کران ، دلدادگی
باز می جویم درونم انزوای خویش را

خسته ام از این همه تنهایی و افسردگی
گاه میخواهم فرو ریزم بنای خویش را

شعر ها گفتم برایت تا سحر ، بحر طویل
از تو پنهان کرده ام شب گریه های خویش را

بوسه های زورکی بر دل نمی شیند دریغ
هدیه کن از دل تمام بوسه های خویش را