قالب شعر: غزل

توبه از گناه

هر آن کس که توبه کند، از گناه
دل خود، کند رو بسوی خدا

گناه را تو بگذار و بگریز دوست
که آغوش رحمت، رهایی‌ست جزا

گناه، چون شب تار و ظلمانی است
بود توبه صبح سپید هر کجا

تو گر توبه کردی به پرواز باش
که مقصد ترا رهنماید جدا

اگر دل به چاه خطا رفت فرو
ز توبه، به دریای حق، رو به را

گناه، دانه‌ای در دل آزرده است
ولی توبه، چون گل به دل داده پا

ز بند گناه دور شو ای با خرد
چو آب زلال، صاف گردی به چا

هرآنگه به درگاه توبه زنی گام خود
به نور خدا، زندگی می کنی با صفا

چو شمعی به شب، در دل خود بسوز
که در روشنی، روزی تازه آید به ما

هر آن کس که توبه کند، از گناه
چو آدینه دل  می دهد بر خدا