قالب شعر: غزل

تمام دلخوشی من خیال رفتن داشت

شبی که آمدنت حس و حال رفتن داشت

سکوت و بهت غریبت مرا چه می ترساند

سکوت بود، ولی قیل وقال رفتن داشت

در آسمان من آن شب ستاره ها مردند

که چشم های زلالت ملال رفتن داشت

میان آتش و خون بال بال می زد دل

که جفت او سفری بود و بال رفتن داشت

در این مضیقۀ هنگامه های دل دادن

دل تو با چه بهانه مجال رفتن داشت؟

نگو که فال به حافظ زدی و رخصت داد

کجای حافظ شیراز فال رفتن داشت؟

زهی خجسته زمانی که یار بازآید

و یار باز نیامد؛ خیال رفتن داشت