بیدار شده مرغ سحر خواند ترا دوش

بیدار شده مرغ سحر خواند ترا دوش
برخیز تو با قافله همره شده می کوش

کز سنگ برآمد نت الحمد و سبحان
رفتند همه شد خبر آواز رسد گوش

همراه نسیم سحری عطر گل افشان
بلبل به چمن برده قرار از دل ما نوش

صد عاشق شیدا به تمناست زمعشوق
معشوق به صد مرحله در ناز کله پوش

با هم به در خانه ی انسان زده تق تق
شاید که در این مرحله خود را بزند جوش

بیخود شده از خویش به صد مرحله اندیش
آمد گذرد مرحله ای دید یکی موش

از گریه ی صیاد هنر پیشگی آموخت
چون روبه مکار پنیر است در آغوش

وقت آمد و از وقت گذشت این ره هموار
تا غصه ی این قصه ز دل کرد فراموش

در حال خداحافظی از بلبل و گل بود
در باغ دگر دید بلندا بپرد قوش

بگذشت از آن وادی و اندر سفر افتاد
آن شیر عسل شیره ی انگور تو سرپوش

در راه سفر حیرت ما بیشتر افزود
دیروز بسی خورد در آن بادیه دمنوش

برداشت قدم رفت دلارام به مقصد
نجوا بکند چسب شده لب به بنا گوش

بر قله قاف آمده در آینه دیدند
سیمرغ نهادی ست گرفتار به سردوش(درجه ، مقام)

زارع تو مسافر به سوی کوی نگاری
آیات زیادیست از او پیش تو منقوش

باید که روان شد سفری پیچ و خمش بیش
بیدار شو نایاب گران وقت تو مفروش

#زینالعابدین_زارعی_انگورانی