بیتاب

تورا بر دوش خود بیگانه میدیدم
ندانستم که آگاهی و بر ویرانه بیداری
دلا من محتسب بودم که از دنیای می‌خواران
شنیدم داد میبازی و از ساقی نمیخواهی
من از میخانه میخندم تو خندان در پی راهی
کجا راهم یکی باشد که این دل را سزاواری
مگر رقصان نخندیدن به جز درد دلی باشد
مثال ابر بی باران در این احوال بارانی
به رنجی در دل صائب که گردون را بچرخاند
چو بر خود رنج میداند که چرخیدن نیازاری
و جستن از پی شبنم که خشکیدن به از باران
به کام سقف خوشحالی و زیر سقف، بی‌خوابی
به آن موری که برگی را کشد در خانه اش هر شب
نبیند مهر و ماه و نور و کار اندر پی کاری
فراری ماه می‌بیند مگر هنگام افتادن
رسد سرباز و سر پایین و خاک و حبس طراری…
خوشا آنکس که سقفش آسمانی بود
چراغش ماه و خورشید و هوای نبض طوفانی
دلا یاد خدا جستن چه خوش باشد همین لحظه
چو بنشاند به جان تو همان درمان پنهانی
اگر بر کام مِی باشی همان مستت کند هر شب
وگر او را لب داری همای مست مستانی
مگو از داغ بیدادی که هر چه هست بسیار است
بجز آنکس که محرم بود، بسازد در پی آنی
خدا را کس نشاید دید اگر بر سجده هم باشد
که او بر دل نهد هربار هوای مهر نفسانی
ندیدی درگهی بگشود اگر در را ببست آفاق
بدان پیش و پس از ماتم خدا گر هست، آسانی
ندانم آسمان من همین لحظه کجا باشد
نشانم ده نوایت را که دل داند، تو میدانی