قالب شعر: غزل

خنـده از لـب، خواب را از چشم مـولا می‌برند

تا دو مـاه همسایه‌ها ، هیـزم از اینجـا می‌برند

” باز در بازار حـیـرت ، قـحـطِ غـیـرت آمـده “

” سنـگـ ها آییـنـه را بَـهـرِ تمـاشـا مـی‌برند … “

آتـشـی در سیـنـه دارم ، مادرم را مـی‌زدند ؛

کـوه را با ریـسِـمـان ، از خانـه‌ی مـا می‌برند

رد خـونِ دسـت مادر بر سـتـون مـسـجـد و

لـخـتـه‌هـای خـون او را ، ردِ پـاهـا مـی‌برنـد

صبـح فردا خنـده شد تنهـا جـواب هر سـلام

 سـوی مـولا ، طـعـنـه‌ها بـهـرِ تسـلی مـی‌برند

بیـن آتـش تاولـی بر دسـت زهـرا دید ، گـفـت:

دختـرانـت ، سـوخـتـن از ارث زهرا مـی‌برند …

خـاک دنـیـا بر دهـانـم ، زخـم حیـدر تـازه شـد

مـیـخ در را ، از پِـی تـابـوت زهـرا مـی‌بـرنـد …

خشـک شـد باغ فـدک ، از آتـشِ اشـک عـلـی

مـی‌ر‌ود تا‌ پـای چـاه ، تـا نـام خـرمـا می‌برند

باد از هرسـو گریـزان، خـاک از هرسـو وزان

نـالـه‌های‌ زیـنـب‌‌ات را سـوی فـردا مـی‌برنـد

بار دیـگـر کـربـلا از سیـنه‌ای خـون می‌چـکد !

مادرم بخـشـنده بود چـادر به یـغـما مـی‌برند

#چِ