امیرپیام نجفی زاده – توشه

من همان بام قدیمـی شده‌ی شهـر تـوأم
تو دگـر نیست هوایت که به بامم بپـری

گفته بودی که رقیب بِهْ زمن و شعرم شد
من که جـز عشـق خودت، باز ندارم هنـری

رفتـی و شعـر مـرا در بغلش سـوزانـدی
این نشـد رسـم وفاداری و ‌آن همسفـری

منکه تا چشم تو باقیست، زمین گیر توأم
همچنـان تـاج سـری، در بـرِ من ، معتبـری

خاطـرات دل خـود را چـو به آتـش دادم
توشه ام یک دل تنگست و همان چشم تری

رفتی و طعم خزان آمد و بر ریشه نشست
چون بـه باغ دل من هیـچ نمانـده ثمــری !

دوختـه ام چشـم به در تا که ز ره باز آیی
یا که چـون باد صبـا از سـر من در گـذری

کوچـه ام مانـده بدون مَـه زیبـای فـروغ
میشـود باز بتـابی به دلـم چـون ، قمـری

امیرپیام نجفی زاده