امیرحسین سوادی – وداع

زندگی وا نَهَم و از پِی فرهاد رَوم
رهِ بیداد زنم ، قصد سَر و تیشه کنم

چو من از خونِ دلِ ریش برآرم جامی
گِلِ پیمانه و ساغر ، هم ازان شیشه کنم

سوختم شورِ جوانی همه در بیشه ی عمر
شَرَر از آتش پنهان ، به دو صد بیشه کنم

همه خاکستر خود بُرده و بر باد دهم
منِ دل مُرده نشاید ، که دگر ریشه کنم