شهرها را بسترِ آشوب و بلوا کرده ای
موج ها یی بس شگفت انگیزبرپا کرده ای
فتنه پشتِ فتنه طوفان پشتِ طوفان درره ست
چهره را با خونِ مظلومان شکوفا کرده ای
عقل را مسحور وعرفان را به دام انداختی
چشم را بی خواب با چشم پریسا کرده ای
بانویِ مصرِ زمان را رنگِ رسوایی زدی
وه چه زشتی ها که با تصویرِ زیبا می کنی
قهرمانان را به لبخندی به خاک افکنده ای
پشتِ غیرتمند را با بوسه ای تا کرده ای
زهد ورزان را خراباتی کنی با خواهشی
خون فروشی ها به آیین مسیحا کرده ای
بادِ گیسویت دهد برباد کوه ِ صبر را
لشکری را خام با زلفِ چلیپا کرده ای
کرده ای درگیرموجِ نفس خاص وعام را
غرق می داند چها ای موج با ما کرده ای
موج ها یی بس شگفت انگیزبرپا کرده ای
فتنه پشتِ فتنه طوفان پشتِ طوفان درره ست
چهره را با خونِ مظلومان شکوفا کرده ای
عقل را مسحور وعرفان را به دام انداختی
چشم را بی خواب با چشم پریسا کرده ای
بانویِ مصرِ زمان را رنگِ رسوایی زدی
وه چه زشتی ها که با تصویرِ زیبا می کنی
قهرمانان را به لبخندی به خاک افکنده ای
پشتِ غیرتمند را با بوسه ای تا کرده ای
زهد ورزان را خراباتی کنی با خواهشی
خون فروشی ها به آیین مسیحا کرده ای
بادِ گیسویت دهد برباد کوه ِ صبر را
لشکری را خام با زلفِ چلیپا کرده ای
کرده ای درگیرموجِ نفس خاص وعام را
غرق می داند چها ای موج با ما کرده ای
شاعر اله یار خادمیان
بخش غزل | پایگاه خبری شاعر
منبع: شعر نو
