قالب شعر: شعر نیمایی
فرشته اند
شعرهای نانوشته اند
از سه رشتۀ بلور بازتاب آفتاب روی برف
تبلور شراره های ماه
و چکه چکۀ سرشک تک ستاره ها سرشته اند
گاهگاه
در اتاق روشن خیال
زیر پنجره
روی چارپایه ای نشسته اند
برهنه اند و خیس شبنم اند
مست شور و شوق نوجوانی اند
بکارت و طراوت مجسم اند
خنده هایشان
خنده های بی خیال کودک اند
خیره می شوند
به ژرفنای چشم های تو
به ناکجای اشک ها و رشک ها و خشم های تو
به پیله ای که گرد خود تنیده ای
به نقش تختخواب آبی ای که روی برگ برگ دفتر تخیلت کشیده ای
به نعش پرتعفن امیدهای مرده ات
به لایه های ترس روی ترس قلب کرم خورده ات
به شعله های شهوتت
به حسرتت
و شست خویش را به ناز می مکند
عطرشان
– نفس که می کشند –
یک چکیده از یکایک فصول ابری کتاب عشق های نوشکفته است
عصارۀ تمام لحظه های ناب زندگی است
یک خلاصه از تمام شعرهای تاکنون نگفته است
نسیم کوچه باغ روستای کوچکی است
آن طرف تر از حصارهای هفت شهر عشق
بوی دود
بوی سوختن
بوی دردناک داستان عاشقانه ای است
که سال هاست
در دل شکسته ای نهفته است
چشم هایشان
گدازه های آتشین کوه های خشمگین
طرح های باشکوه کهکشان راه شیری اند
گیسوانشان دو آبشار زرنگار
گریۀ گروهی غزال های کوهی اند
طره های آفتاب عصر
لای پنجه های پردۀ حصیری اند
لبانشان
طعم های سادۀ زمینی اند
دو استکان نقش دار چای دارچینی اند
قاچ های هندوانۀ درون دیس چینی اند
گونه هایشان
تپه های تفتۀ کویری اند
سینه هایشان
توله شیرهای شیرمست گرم کشتی اند
ساق هایشان
ببرهای بی قرار فصل جفتگیری اند
صدایشان
زیر چلچراغ جاودان آسمان
بق بقوی دسته ای کبوتر است
در کنار سفرۀ پنیر و نان
شعرخوانی سماور است
پچ پچ شبانۀ زنی جوان
– در میان غژغژ لطیف تختخواب –
توی گوش شوهر است
هر زمان که مست لمس یک نوازش اند
حرف می زنند و حرف می زنند
التهاب لحظه های ناب آفرینش اند و چانه شان که گرم می شود
روح واژه های زنده را
با حریر پرنیان گیسوان دختری جوان
با کلاف هفت رنگ جعبۀ مدادرنگی کمان آسمان
با کمند حلقه حلقۀ دم سمند آرزو
با طنین آخرین ترانۀ حزین قو
با طناب زندۀ تن هزار مار زخمی سیاه
با نخ طلایی لباس پادشاه
روی دار قالی پرندۀ خیال
لا به لای تاروپود نازک گلیم شعر می تنند