هنوز آن التهاب سرد، جاری‌ست

تو دیدی که: به قلبم درد، جاری‌ست

همان دردی؛ که تب می‌کرد، جاری‌ست

نخواندی، حسّ پُردردِ دلم را

هنوز آن التهابِ سرد، جاری‌ست

زهرا حکیمی بافقی

کتاب دل‌گویه‌های بانوی احساس

خوانش: سیطره‌ی یزدی

*…*…*…*…*…*

کند قلبم، زِ غم‌های گران ایست

نمی‌پرسی که دردت، آخر از چیست

اقلا با گُلِ احساسِ قلبم

نکن بازی؛ دلم بازیچه‌ات نیست

زهرا حکیمی بافقی

کتاب دل‌گویه‌های بانوی احساس

*…*…*…*…*…*

دل‌از: احساسِ دلتنگی، سپند است

مدام‌از: دستِ غم‌ها در گزند است

غزل‌های غمم را، گر سرایم

ردیفش، بی‌شمار است‌و، بلند است

زهرا حکیمی بافقی

کتاب دل‌گویه‌های بانوی احساس

*…*…*…*…*…*

دلم ریش است و احساسم، غمین‌ست

تو گویی سهمم‌از: دنیا همین‌ست

اگــر بشمـارم اشعــارِ غـمم را

ردیفش، بی‌شماران، نقطه‌چین‌ست…

زهرا حکیمی بافقی

کتاب دل‌گویه‌های بانوی احساس

*…*…*…*…*…*

تمامِ قلبِ من، دریای خون‌ست

دل‌از: امواجِ غم، جامِ جنون‌ست

اگر، «احساس»، بشمارد غمِ خویش

شمارش‌های آن از حد، فزون‌ست

زهرا حکیمی بافقی

کتاب دل‌گویه‌های بانوی احساس

*…*…*…*…*…*

حواست باشد ای دل! یارِ خوشرو

گهی هم می‌شود، بسیار، بدخو

اگر روزی شود، احساسِ «تو»، کم

سرت را زیرِ آبی می‌کند، «او»

زهرا حکیمی بافقی

کتاب دل‌گویه‌های بانوی احساس

*…*…*…*…*…*

در آشوبِ دلم، شوری به پا شد

که سهمِ سینه‌ام، موجِ بلا شد

دگر، قصّه، نمی‌خواهم ببافم

از احساسی؛ که از سینه، جدا شد

زهرا حکیمی بافقی

کتاب دل‌گویه‌های بانوی احساس

*…*…*…*…*…*

نوشتم با دلم، گُل‌واژه‌ها را

نخواندی؛ شد دلم، درگیرِ غم‌ها

وَ احساسِ غریبی، در من افتاد

که ویرانه، شد از آن، دشتِ رویا

زهرا حکیمی بافقی

کتاب دل‌گویه‌های بانوی احساس

*…*…*…*…*…*

نخواندی هرگز این دل‌واژه‌ها را

سخن‌های پر از مهر و، وفا را

وَ حالا، حسّ من، آشفته گشته

نمی‌خواهم دگر، عشق‌و، صفا را

زهرا حکیمی بافقی

کتاب دل‌گویه‌های بانوی احساس

*…*…*…*…*…*

الهی، تا جهان باقی‌ست، هر جا

محبّت باشد و، احساسِ زیبا

الهی که: نباشد هیچ جایی

دلی ماتم‌زده؛ درگیرِ غم‌ها

 زهرا حکیمی بافقی

کتاب دل‌گویه‌های بانوی احساس

*…*…*…*…*…*