اسیرم کرده بود

من چہ! آسان رفتم از یادی ڪہ پیرم ڪردہ بود
رفته  و با رفتنش، از عشق سیرم ڪردہ بود

ڪوچہ ڪوچہ ڪوچہ‌ےِ مهتابیِ بی‌رهگذر
در هزار و یڪ شبِ چشمش اسیرم ڪردہ بود

او ڪہ با فنجانِ داغِ چایِ لب‌‌سوز غزل
از تب شعلہ ڪشیدن ، ناڪَزیرم ڪردہ بود

پشت پرچینِ نڪَاهش، می‌نشستم بی‌هوا
زیر چترِ عاشقی‌ها، ڪَوشہ ڪَیرم ڪردہ  بود

شوقِ اینڪه در ڪنار او قدم می‌زد دلم
بازتاب واژه‌هایِ بی‌نظیرم ڪردہ بود

ڪَندم ری بودم و درڪَیر و دار ڪنج دنج
زیر سنگ آسیاب، خورد و خمیرم ڪردہ بود

چهره‌‌ے آشفتہ‌حالان تبِ اشعار او
شاعر بی‌تابِ شب‌های ڪویرم   ڪردہ بود

#کبری_رحمتی(بی‌تاب)