اسماعیل پیغمبری کلات – پیر عشق

“نگــــــو که پیر شدم و عاشقی نمیدانم!

شراب،هرچه کهنه شود، مزه ای دگردارد”

به مِهرِ پیرِ دیار عشق، نخندی هـــــان!

کمانِ اَبرویِ یارش ، جلــوه ای دگر دارد

درون،زِ آتشِ عشق، سوزد و بـرونَش بین

میانِ رنج و غمِ دل، خنــده ای دگر دارد

رسومِ عشقِ جوانی، نوشت به دفترِ پیری

عروسِ شهرِ محبت ، حجله ای دگر دارد

به پایِ موعظه ی پیرِعشق، دمی بنشین

زبانِ واعظِ این شهر ، گفته ای دگردارد

به سبزه زارِعشق رهـایند،آهوانِ زیبا رو

چو شیرِ پیرِ زمان ، بیشه ای دگر دارد

بهارِ سبز و لطیف ات خزان شود آری!

که عمرِزندگیِ عشق، نیمه ای دگردارد

نه عمرِ خِضر بمانَد ، نه مُلکِ اسکنــدر

که مارِ زیور دنیــا ، مُهره ای دگر دارد

دلا به مهر شتاب کن،که خیّاطِ روزگار

برایِ ریگِ من و تو کوزه ای دگر دارد

( اسماعیل پیغمبری کلات)