آن زن که روزهای مرا بی قرار کرد
آخر مرا به حال خودم واگذار کرد
وقتی شکفت ساقه ی عمر مرا ندید
یک گل همیشه پشت به دیدار خار کرد
آخر مرا به حال خودم واگذار کرد
وقتی شکفت ساقه ی عمر مرا ندید
یک گل همیشه پشت به دیدار خار کرد
خورشید روی برف گذشت وندید که
این رد شدن تمامی من را چکار کرد
شبهای عمر ِ رفته به این فکر میکنم
عشق که را درون دلش احتکار کرد
او روی صید درب قفس را گشوده بود
دلبسته ی قفس به کجا، کی، فرار کرد؟
پاییز ریشه زد به درون درخت تا
اخر درخت را به تکیدن دچار کرد
او رفت….
سخت بود ولی درد سخت تر
این بود که به رفتن خود افتخار کرد…
اسماعیل خلیفه
شاعر اسماعیل خلیفه
بخش غزل | پایگاه خبری شاعر
منبع: شعر نو
