اسطوره

آن خیابانِ مه آلوده

برایم کوچه شد

وقت هم

اصلا نفهمیدم چه شد ؛

خنده اش

یادآورِ دورانِ خوبِ بچگی

لهجه اش

از سرزمینِ مادرم

شیوه اش

با رنگ و بوی سادگی ؛

من همان

انسانِ بدوی ، لحظه ای

او همان شاعر

ولی ، یک شاعرِ اسطوره ای .

( شهریار جعفری منصور )